Waar is al die Apostels heen?

Almal is bewus daarvan dat die “kerk” van die Nuwe Testament en die kerk van vandag nie dieselfde ding is nie. Waar en wanneer het die Vergadering van Uitgeroepenes, wat deur Yeshua se Afgevaardigdes (Apostels) tot stand gebring is, verander in ‘n mensgemaakte godsdienstige organisasie? Om dit vas te stel, moet ons op die geskiedenis ingaan. Eers die apostels, dan hulle opvolgers die Apostoliese Vaders, dan die wat daarna gekom het.

Soos almal weet, het Yeshua (Jesus) 12 persone gekies as Sy studente (dissipels). Een van hulle, Judas Iskariot, het Hom verraai en selfmoord gepleeg. Die oorblywende 11 het Hy aangestel as Sy Afgevaardigdes (Apostels) om Sy boodskap bekend te maak aan alle mense. Wat het van hulle geword? Waarheen het hulle gegaan en wat het hulle gedoen? Het hulle kerke gestig en biskoppe aangestel?

Inligting oor die Apostels se doen en late is skraps. Boonop is dit wat wel beskikbaar is, nie altyd betroubaar nie. Baie daarvan kan beskryf word as “fop inligting”. Kerkgroepe het elkeen hul eie oorlewerings en tradisies wat drasties van mekaar verskil. Selfs die werk van geskiedkundiges is dikwels nie betroubaar nie. Nie eers Sherlock Holmes sal nie kan ontrafel wat waar en wat verdigsel is nie. Dit is die aard van kerkgeskiedenis.

Andréas en sy broer, Simon Petrus, was afkomstig van Betsáida. Hy was die eerste volgeling van Yeshua en het sy broer Petrus van Yeshua vertel. Eusebius, die geskiedkundige, skryf dat Andréas in Skithië die boodskap van Yeshua verkondig het. Dit is min-of-meer die moderne Wit-Rusland, Rusland en Ukraine. Daarna het hy noordwaarts gegaan en die boodskap verkondig tot by die hedendaagse Kiëf en Nowgorod. Hy het ook in die omgewing van die Swart See en die Dnieperrivier gewerk. Daarna was hy in Thracië en toe suid na Achaea waar hy op ‘n X-vormige kruis gekruisig was.  Wladimir die Grote het hom in 988 tot die christendom bekeer en die christelike godsdiens as staatsgodsdiens ingestel. Voor Wladimir was die hele Kiëf-Roes heidens. Ek kon nog nie inligting opspoor wat vertel hoe die gemeentes voor Wladimir daar uitgesien het nie. Blykbaar is die eerste biskop in 864 deur die Patriarg van Konstantinopel aangestel.

Bartholoméüs (ook bekend as Nataniël) was vanaf Kana in Galilea. Hy en Filippus het in Sirië en Klein-Asië die boodskap verkondig. Bartholoméüs en Thaddéüs het ook in Armenië die evangelie verkondig. Blykbaar is Bartholoméüs se vel afgeslag terwyl hy nog gelewe het en daarna is sy kop afgekap. In Armenië is die christene vir die volgende 2 eeue vervolg. Dit het geëindig toe die koning van Armenië die christelike geloof aanvaar het en dit die staatsgodsdiens gemaak het. Die eerste biskop van Armenië was Gregorius die Verligter. Hy was gebore in 257 na Christus en is nie deur ‘n Apostel aangestel nie.

Jakobus seun van Sebedéüs en broer van Johannes, was een van die “binnekring” van die twaalf dissipels. Hy het as apostel opgetree in Jerusalem en Judea. Hy was die eerste apostel wat as martelaar gesterf het. Herodus Agrippa het hom in 44 na Christus laat onthoof.

Jakobus seun van Alpheus, se moeder was Maria. Hierdie Maria was blykbaar ‘n suster van Maria die moeder van Yeshua, en was getroud met Cleophas. Sy broer was Judas Thaddéüs. Dit word vertel dat hierdie Jakobus die evangelie in Egipte verkondig het en in Ostrakine deur heidene gekruisig is. Daar is geen verdere inligting oor hom beskikbaar nie.

Johannes seun van Sebedéüs en Salomie, broer van Jakobus, was ook ‘n lid van Yeshua se “binnekring”. Paulus het Johannes, Petrus en Jakobus die broer van Yeshua as die “drie pilare” van die gemeente in Jerusalem beskou. Paulus het gepraat van ‘n groot deur wat in Efese oopgegaan het. Efese het, na die christene uit Jerusalem gevlug het, die Apostels se “hoofkantoor” geword. Johannes het hom ook daar gevestig. Klein-Asië was van groot belang in die verspreiding van Yeshua se boodskap en Johannes was gemoeid met al die gemeentes daar. Die Sewe Gemeentes in Openbaring was almal in Klein-Asië. Die briewe in Openbaring is gerig aan die “boodskapper van die gemeente” – nie aan ‘n biskop nie. Johannes was ook vir ‘n tyd verban na die eiland Patmos. Hy het die Evangelie van Johannes, 1 Johannes, 2 Johannes, 3 Johannes en Openbaring geskryf.  Polycarpus, latere ouderling van Smyrna, was een van Johannes se studente. Polycarpus het vertel dat Johannes in ‘n vat kokende olie gegooi is, maar dat hy niks oorgekom het nie. Johannes het omtrent 100 jaar oud geword en van natuurlike oorsake gesterf.

Judas Thaddéüs was ook bekend as Lebbéüs of Taddai of Adai. Blykbaar was hy die broer van Jakobus seun van Alpheus. Volgens onbevestigde tradisie het hy Yeshua se boodskap verkondig in Armenië, Mesopotamië en Persië. ‘n Verhaal word vertel dat hy in Edessa die evangelie verkondig het aan die Joodse gemeenskap en die eerste gemeente begin het. Hy het ook die kort brief Judas geskryf. Later het hy ook na ander plekke gegaan en is met pyle in Ararat doodgemaak. Daar was duidelike verskille tussen die gemeentes binne die Romeinse Ryk en die, soos Edessa, in die Ooste.

Matthéüs, ook bekend as Levi, was ‘n belastinggaarder van beroep toe hy Yeshua ontmoet het. Hy was die seun van Alpheus. Dit is onseker of hy verwant was aan Jakobus en Judas. As belastinggaarder was hy deur die Jode gesien as ‘n erge sondaar. Toe Yeshua hom roep, het hy alles net so gelos en Yeshua gevolg. Hy het die Evangelie van Matthéüs in Hebreeus geskryf. Daar is geen betroubare inligting oor wat later van Matthéüs geword het nie. Volgens Nicephorus het Matthéüs die boodskap van Yeshua in Ethiopië verkondig. Daar was ‘n Joodse gemeenskap daar. Matthéüs het ook ‘n student gehad met die naam Platon.

Simon, ook genoem Petrus of Kefa, was ‘n broer van die Apostel Andréas. Hy was ook ‘n lid van Yeshua se “binnekring”. Hy was afkomstig van Galilea en getroud. Petrus was dikwels die segsman vir die 12 dissipels en dit kom voor of hy as ‘n leier opgetree het. Petrus was die Apostel aan die Jode, terwyl Paulus die Apostel aan die nie-Jode was. Yeshua het aan Petrus die “Sleutels van die Koninkryk” gegee. Hiermee het Petrus vir die Romein Cornelius, asook alle nie-Jode, toegelaat tot die Koninkryk. Petrus het baie gereis om bestaande gemeentes te besoek, dikwels saam met Johannes. Hy was in Samaria, Joppe, Ceasarea, Antiochië, Klein-Asië en selfs in Babilon. Hy het ook twee briewe geskryf: 1 Petrus en 2 Petrus. Daar is ‘n vertelling dat die Evangelie van Markus deur Petrus gedikteer is. Hierdie Markus het ook die boodskap van Yeshua in Alexandria, Egipte, gebring. Daar is geen betroubare getuienis dat Petrus ooit in Rome was nie. Dit word deur verskeie bronne vertel dat hy gekruisig is, maar die besonderhede daarvan is onbekend. Daar word beweer dat sy graf op die Olyfberg in Jerusalem gevind is, met sy naam daarop.

Filippus die Apostel en Filippus die Evangelis was twee verskillende persone. Die Apostel was vanaf Bethsaida. Hy het 3 dogters gehad en sy suster, Mariamne het saam met hom gereis. Nadat Yeshua hom geroep het, het hy vir Nataniël vertel dat hy die Gesalfde ontmoet het. Volgens Ortodokse bronne was hy eers in Jerusalem, daarna in Galilea en daarna in Griekeland. Hy was ook vir ‘n ruk in Efese saam met Johannes. Later is hy na Frigië (sentraal Turkye) en word in Hierapolis onderstebo gekruisig. Hy word ook verbind met Narcissus van Athene en Nikodemus van Azota. Na sy dood het sy suster Mariamne sy werk voortgesit.

Simon die Yweraar is die onbekendste van al die Apostels. Daar is geen sekerheid oor waarom hy  “die Yweraar“ genoem word nie. Een tradisie oor hom vertel dat hy na Yeshua se hemelvaart na Egipte gegaan het, daarna deur Noord-Afrika na Spanje en Brittanje. ‘n Ander tradisie vertel dat hy na Georgië gegaan het. Hy sou as martelaar gesterf het in Brittanje of Persië of Georgië.

Thomas was van Galilea af. Hy was die dissipel wat getwyfel het oor Yeshua se opstanding. Hippolytus skryf dat Thomas die boodskap verkondig het van Parthië af, deur Persië en Afghanistan tot in Indië. Dit word gesê dat hy in 72 na Christus in Indië met ‘n spies doodgesteek is. Die eerste christene in Indië was die Thomaschristene, wat in 1552 Katoliek geword het. Aanvanklik het hulle min kontak met ander christene gehad en het hulle gefunksioneer soos Thomas hulle geleer het.

Matthías is deur die ander Apostels gekies om Judas Iskariot te vervang. Volgens geskiedkundige bronne is hy in 80 na Christus dood en is in Jerusalem begrawe. Hy het die boodskap verkondig in die omgewing van die Kaspiese See en Kappadosië in sentraal-Turkye. Hy sou ook die apokriewe boek Die Evangelie van Matthías geskryf het (hierdie boek is tans verlore).

Die Heilige Gees het dit goedgevind om die werk en woorde van Paulus, die buitestaander, te bewaar. Van al die Apostels is dit Paulus wat ons die beste inligting gee oor hoe die Vergadering van Uitgeroepenes (gemeente) gelyk het en gefunksioneer het. Die boodskap van Yeshua is altyd eerste, weens hulle spesiale status, aan die Jode gebring. Daarna is dit aan nie-Jode verkondig. Die Uitgeroepenes het meestal in huise vergader. Daar was nie spesiale geboue nie. Daar was ook nie ‘n saambindende organisasie nie. Wanneer hulle ‘n ruk aan die gang was, is daar geskikte persone uit hul eie geledere as  “ouderlinge” aangestel. Oorspronklik was “biskop” en  “ouderling” dieselfde ding. Die mensgemaakte “amp” biskop het na die Apostels ontstaan en dit was ‘n heerser oor ‘n groot gebied se gemeentes. Hulle was van buite af aangestel, dikwels as ‘n politieke aanstelling, en was nie uit die geledere van die gemeentes nie en ook nie op grond van die voortreflikheid van hulle lewe en getuienis nie.

Dit wat die Heilige Gees deur die Apostels tot stand gebring het, was iets heeltemal anders as dit wat ons “kerk” noem. Het die Heilige Gees in later jare Yeshua se volgelinge anders gelei as wat Hy die Apostels gelei het? Of het die oorspronklike Vergadering van Uitgeroepenes bly voortbestaan tot vandag toe?

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Vreemde gebeure met die verwoesting van die Tweede Tempel

Die Tweede Tempel in Jerusalem is in die jaar 70 na Christus verwoes en verbrand en niks het oorgebly nie. Dit was maar omtrent 37 jaar na die kruisiging, opstanding en hemelvaart van Yeshua die Gesalfde (Jesus Christus). Die Nuwe Testament was toe al (behalwe miskien vir Openbaring) klaar geskryf. Baie van die apostels was al dood. Die meeste volgelinge van Yeshua het alreeds uit Jerusalem gevlug weens vorige vervolging deur hulle volksgenote. Dit was die einde van ‘n era en ‘n belangrike gebeurtenis om van te weet.

Daar het eienaardige goed gebeur met die vernietiging van die stad en van die tempel. Die tempel is vernietig op die 9de van die maand Av in die jaar 70 na Christus. “Toevallig” is die Eerste Tempel vernietig op die 9de van die maand Av in die jaar 587 voor Christus. Maar dit is nie al nie. Na die Eksodus stuur Moses verkenners na Kanaan, hulle kom terug en 10 uit die 12 rapporteer dat Kanaan nie verower kan word nie. Die Israeliete weier om na Kanaan te gaan – op die 9de dag van die maand Av – en moet 40 jaar in die woestyn rondswerf. Toe die Jode in 133 na Christus teen die Romeine rebelleer, rig die Romeine ‘n slagting onder hulle aan. Natuurlik op die 9de van die maand Av. In 1290 na Christus word Jode uit Engeland gesit op die 9de van die maand Av. In 1492 word Jode uit Spanje verban, weereens op die 9de van die maand Av. Die Jode herdenk hierdie datum as ‘n dag van hartseer.

Aan Daniël, die profeet, is geopenbaar dat die Jode uit ballingskap sal terugkeer na die Eerste Tempel verwoes was in 587 voor Christus. Dan sal hulle Jerusalem en die tempel herbou. Daarna sal die Gesalfde kom en deur Israel verwerp word. Nadat die Gesalfde verwerp is, sal Jerusalem en die tempel weer verwoes word. Let op dat die Gesalfde dus voor 70 na Christus moes gekom het. Daniël 9:26: Ná die twee en sestig tydperke van sewe weke sal Die Gesalfde Een doodgemaak word en die stad sal sonder ‘n heerser wees en die afgesonderde stad sal saam met die komende koning vernietig word en die einde daarvan sal ‘n reuse verbanning wees en aan die einde van die oorlog, word verlatenheid vasgestel. (Aanhalings uit die PWL-vertaling).

Yeshua het oor Jerusalem en die tempel geprofeteer in Lukas 21:5-6: Toe sommige oor die tempel praat, sy mooi klippe en versierings van geskenke, sê Yeshua vir hulle: “Die tyd sal kom dat al hierdie dinge wat julle na kyk afgebreek sal word en daar nie een klip op ‘n ander gelaat sal word nie.”  En ook in Lukas 21:20: en wanneer julle sien dat Yerushalayim omsingel is deur troepe, dan moet julle weet dat sy vernietiging naby is. Ek is van mening dat hierdie profesie aansluit by die gelykenis in Lukas 20:9-16 en veral vers 16: Hy sal kom en daardie werkers vernietig en die wingerd aan ander gee.”

Die Joodse historikus, Flavius Josephus, was in Jerusalem tydens die val van die stad. Hy was ‘n ooggetuie van alles wat plaasgevind het. Hy het alles wat gebeur het, opgeteken in sy werk The Jewish War. Onder andere rapporteer hy dat daar, voor die verwoesting begin het, allerlei vreemde tekens plaasgevind het. Hy het hierdie tekens gesien as afkomstig van God, maar dit was deur die meeste mense en hul leiers geïgnoreer.

Daar was ‘n sekere Jesus, die seun van Ananus, wat vier jaar voor die oorlog begin het, in ‘n tyd toe daar vrede en voorspoed was, Jerusalem toe gekom het vir die Huttefees. Hy het onverwags begin uitroep: “’n Stem uit die Ooste, ‘n Stem uit die Weste, ‘n Stem uit die Vier Winde, ‘n Stem teen Jerusalem en die Heilige Tempel, ‘n Stem teen hierdie hele volk!”. Hy het dit dag en nag in al die strate van die stad gedoen. Sommige vooraanstaande mense was verontwaardig hieroor. Hulle het die man laat vang en hom laat slaan. Ten spyte daarvan het hy aangehou om deur die strate te loop en roep. Hierop het die heersers gedink dat daar iets boos in die man was en het hom na die Romeinse Prokurator geneem. Die Prokurator het hom verder laat slaan totdat die bene in sy liggaam sigbaar was. Tog het die man nie gepleit of trane gestort nie. By elke slag van die sweep was sy antwoord: “Wee, wee Jerusalem!” En toe die Prokurator hom uitgevra het, het hy niks geantwoord nie. Die Prokurator het tot die gevolgtrekking gekom dat die man mal is. Hierdie man Jesus het vir sewe jaar en vyf maande hiermee aangehou sonder om hees of moeg te word.

Tydens die Pesag was ‘n ster wat na ‘n swaard gelyk het bokant die stad. Daar was ook ‘n komeet wat vir ‘n hele jaar gesien kon word. Op die 8ste van die maand Nissan, teen die negende uur van die nag, was daar ‘n sterk lig wat vir ‘n halfuur lank rondom die altaar binne die tempel geskyn het. By dieselfde fees was daar ‘n koei, wat deur die hoëpriester gelei is om geslag te word, wat binne die tempel geboorte gegee het aan ‘n lam.

Die oostelike hek van die binnehof was van koper en baie swaar. Dit het twintig mans gevat om met moeite die hek oop en toe te maak. Hierdie hek het op die sesde uur van die nag vanself oopgegaan. Die wagte in die tempel het na die owerste van die tempel gegaan en hom daarvan vertel. Die owerste het gaan kyk en die hek kon nie weer sonder groot moeite toegemaak word nie. Die meer ernstige mense het dit verstaan as ‘n teken dat die veiligheid van die heilige tempel beëindig was en dat die poort vir hulle vyande oopgemaak is. Hulle het openlik daaroor gepraat en gesê dat verwoesting oor hulle kom. ‘n Paar dae later het ‘n ongelooflike verskynsel plaasgevind. Net voor sonsondergang kon strydwaens en gewapende soldate gesien word wat tussen die wolke beweeg en die stad omsingel.

Tydens die Pinksterfees, toe die priesters in die binnehof van die tempel ingaan om hul gebruiklike werk te doen, het hulle ‘n aardskudding gevoel en ‘n harde geluid gehoor. Daarna hoor hulle stemme binne die tempel wat sê:  “Laat ons hiervandaan weggaan”. Dit herinner aan Esegiel 10:18: Toe het die Gemanifesteerde Teenwoordigheid van YHWH vanaf die drumpel van die tempel vertrek en oor die gérubs gaan staan.

Die opstand van die Jode teen die Romeine het in 66 na Christus begin toe die Prokurator beslag gelê het op die silwer in die tempel. Die Romeine het, in die proses om die opstand te onderdruk, 3,600 burgerlikes dood gemaak. Nie lank nie, toe is Judea en Galilea ook in opstand. Daar was verskeie Joodse faksies en hulle het teen mekaar begin veg. Daar was swak dissipline, swak leierskap en swak voorbereiding. Op een stadium het hulle, heel onverklaarbaar, hul eie voedselvoorraad vernietig. Die Romeine het die stad omsingel en geïsoleer. Niks kon in of uit nie. Mense het van hongersnood en siektes gesterf. Die hoëpriester se vrou moes oorskiet kos op straat bedel. Daar was kannibalisme. Uiteindelik het die Romeine deur die mure gebreek en ‘n groot slagting onder die Joodse bevolking aangerig. Wie nie gesterf het nie, is as slawe verkoop.

Die Jode het eerste met brandstigting begin, en die Romeine het daarmee voortgegaan. Toe daar niks meer was om te plunder nie en niemand meer om te vermink en dood te maak nie, het die Romeinse soldate die stad verwoes en die tempel aan die brand gesteek. Toe hulle klaar was, was daar niks oor om te wys dat daar ‘n stad was nie. Die bome, tuine en versierings was nie meer daar nie. Feitlik alle tekens dat daar ‘n groot en belangrike stad bestaan het, was uitgewis.

Die Romeinse soldate het die bevel van hulle generaal verontagsaam deur die tempel aan die brand te steek. Daar was groot hoeveelhede goud en silwer wat in die tempel bewaar was. Die hitte van die vuur het die goud en silwer gesmelt en dit het in die krake tussen die klippe ingeloop. Die soldate, in hulle gierigheid, het die reuse klippe losgebreek om by die goud en silwer uit te kom. Toe hulle klaar was, was daar letterlik nie meer een steen op ‘n ander oor nie.

Vir ons is dit belangrik om kennis te neem dat die argiewe ook vernietig is. Die argiewe sou oorspronklike manuskripte van die Ou Testament, manuskripte van ander boeke, geslagsregisters en so meer bevat het. Die oorspronklike rekords van die Jode se geskiedenis, kultuur en godsdiens was daarmee heen.

Waaraan skryf die Jode die verwoesting van Jerusalem en die tempel toe? Hulle gee toe dat die Eerste Tempel verwoes was omdat die volk skuldig was aan afgodery, losbandigheid en moord. Israel het God verwerp. Volgens hulle is die Tweede Tempel verwoes as gevolg van onderlinge haat onder mekaar. Dit was nie omdat hulle God verwerp het nie.

70 na Christus was ‘n draaipunt. Daar het ‘n verdere verwydering tussen Judaïstiese Jode en Christen Jode gekom. Verder het die nie-Joodse christene meer dominant as die Joodse christene geword.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die weg van die vlees of die weg van die Gees

Keer op keer beland mens in ‘n moeilike situasie waarop jy moet reageer. Hoe jy reageer is vir jou om te besluit. As jy op Yeshua die Gesalfde (Jesus Christus) vertrou en jy het die Heilige Gees ontvang, hoef jy nie meer op te tree soos voorheen nie. Jy kan nou optree en reageer op ‘n manier wat Yeshua vir jou moontlik gemaak het.

Jy kan kies of jy volgens die vlees reageer of volgens die Gees reageer. Dit is ‘n keuse. Maar hoe doen jy dit? Yeshua het ‘n voorbeeld vir ons gestel. Om Sy voorbeeld te volg is moeilik want Hy is sondeloos, ons is sondig. In die Bybel word daar vertel van gewone sondige mense soos ons wat dit reggekry het. Nie altyd nie, maar meestal. Ons kan sekerlik ook na hulle kyk en by hulle leer. Maar as dit net ‘n geval is van probeer om ‘n voorbeeld te volg, dan is dit nog steeds in ons eie krag.

Wat is die vlees en wat is die weg van die vlees? Vlees is vleis, die liggaam. Die vlees is iets anders. Dit is die menslike natuur, die ou sondige natuur. Dit is die deel van die mens wat opstandig is, hardnekkig is, weier om gekorrigeer te word, beterweterig, selfsugtig en wil self in beheer wees. Die weg van die vlees is om op eie krag en wysheid staat te maak.

Die Bybel beskryf die mens as bestaande uit ‘n liggaam, ‘n siel en gees. Die gees van die mens is die gedeelte waar daar ‘n bewustheid van God moet wees. Dit is daar waar die mens besef dat daar iets groter en meer aan menslike lewe is as die liggaamlike. Maar die gevalle mens se gees is beperk tot die dinge van die mens en is nie in staat om die dinge van God te ken nie. Dit is eers wanneer die mens se wil dit toelaat dat die Heilige Gees in die mens se gees kom woon. Die weg van die Gees is die weg van die Heilige Gees. Die weg van die Gees is om God te vertrou.

Van die eerste dag af wat jy die pad van Yeshua die Gesalfde volg, ondervind jy moeilikheid. Dit is asof daar ‘n woede teen jou uitbreek. Asof iets of iemand jou wil verhinder om voort te gaan. Op hierdie pad van Yeshua kan jy seker wees dat jy gereeld sulke moeilikheid gaan kry.

Miskien het jy al agtergekom dat wanneer daar by jou geestelike vordering is, dan tref teenspoed en teenstand jou. Uit die bloute, sonder dat jy bewus is van enige iets wat jy kon gedoen het om dit te veroorsaak. Is daar ‘n rede of is dit toevallig? Nog meer, wanneer jy regtig besig is met iets wat werklik tot eer van Yeshua is, dan is daar mense wat vyandig word teenoor jou. Daar is geen direkte verband tussen wat jy doen en die persone wat vyandig is nie. Is dit toevallig? Hierdie vyandigheid kan wees by jou familie, jou vriende of by jou werk.

Die teenstand wat jy beleef is nie in die eerste plek teen jou as persoon nie, dit is eintlik teen Yeshua, die Gesalfde. Jy is in ‘n oorlog, ‘n geestelike oorlog. Die eerste doelwit is om te verhoed dat jy deur Yeshua gered word. As dit misluk, moet daar gekeer word dat jy in die nuwe lewe vordering maak. Jy moet nie groei nie en jy moet nie oorwin nie.

Min mense het soveel moeilikheid en teenstand gehad as Paulus, die apostel. In 2 Korintiërs 11:24-30 (PWL) vertel hy van dit: Vyf maal het ek veertig houe op een na van die Jode gekry. Drie maal is ek met stokke geslaan, een maal is ek gestenig, drie maal het ek skipbreuk gely, ‘n nag en ‘n dag het ek sonder ‘n skip op die diepsee deurgebring, gereeld op reis in gevaar van riviere, in gevaar van rowers, in gevaar van my eie mense, in gevaar van die ander nasies, in gevaar in die stad, in gevaar in die wildernis, in gevaar op see, in gevaar onder vals broers, in harde werk en in uitputting, gereeld in slapeloosheid, in honger en dors, dikwels sonder kos, in koue en naaktheid, behalwe dit alles en die skares wat om my is, my daaglikse bekommernisse en die omgee vir al die gemeentes. Wie ly en ek ly nie ook nie? Vir wie word ‘n struikelblok in die pad gesit en ek is nie aan die brand (woedend) nie? As daar geroem moet word, sal ek in my swakheid roem. Nadat hy hierdie brief geskryf het, het hy nog verdere moeilikheid beleef. Al hierdie dinge het een ding bewys: Paulus was ‘n ware volgeling van Yeshua, hy was nie ‘n valse apostel nie. Niemand sal dit alles beleef net om iets voor te gee nie.

Indien Paulus die weg van die vlees gevolg het, wat sou hy gedoen het? Hy sou bang geword het, hy sou toegegee het aan intimidasie, hy sou ‘n lae profiel gehandhaaf het. Hy sou sekerlik nie kon doen wat hy wel gedoen het nie. Maar hy het die weg van die Gees gevolg. Sonder vrees, altyd gedryf deur hoop en liefde, altyd vertrouend op sy Meester.

Hy het nog ‘n probleem gehad, ‘n probleem wat nog groter as al sy beproewinge was. Hy vertel daarvan in 2 Korintiërs 12:7-9 (PWL): ’n Doring is vir my in die vlees gegee sodat ek nie grootkop sou kry oor die uitermatige grootheid van die openbaringe nie, ’n boodskapper van die teëstander, om my met die vuis te slaan sodat ek nie grootkop sou kry nie. Hieroor het ek drie maal van my Meester gevra om dit van my weg te vat en Hy het vir my gesê: “My onverdiende guns is vir jou genoeg, want my wonderwerkende krag word in swakheid volmaak gemaak.” Ek sal daarom met blydskap in my swakhede roem sodat die krag van Die Gesalfde Een op my kan rus. Die doring was waarskynlik ‘n persoon, iemand wat iets persoonlik teen hom gehad het en orals gegaan het en hom probeer afbreek het. Aan hierdie persoon kon hy niks doen nie, hy was magteloos. Maar Paulus se beloning was die buitengewone openbaringe wat hy ontvang het. Wat sou ek en jy kies: die openbaringe met die doring of geen doring en geen openbaringe nie?

Die weg van die Gees was vir Paulus om stil te bly. Hy het nooit hierdie persoon se naam genoem nie, hy het beslis ook nie homself verdedig nie. Hy het hieroor gebid en hom by sy Meester se besluit neergelê. Dit hom swak gemaak dat hy niks kon doen nie, maar dit het die Gesalfde sterk gemaak in hom.

Die weg van die vlees is die eie ek, die eie krag, die eie wysheid. Die weg van die Gees is Yeshua die Gesalfde, Sy krag en Sy wysheid.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die moeilikheid met christene

Daar is ‘n probleem met die naam christen. Ten eerste is daar mense wat hulleself christene noem, maar dit nie is nie. Daarmee ontstaan daar die persepsie by buitestaanders dat almal wat hulleself christene noem dieselfde is en dat daar geen verskille tussen hulle is nie. As gevolg hiervan is daar mense wat waarlik op Yeshua, die Gesalfde, (Jesus Christus) vertrou en verkies om hulleself iets anders as christene te noem en hulle op hierdie manier te onderskei van die wat nie op Yeshua vertrou nie.

Die oorspronklike naam christene het ontstaan in Handelinge 11:26: En hulle het ‘n hele jaar lank in die gemeente saam vergader en aan ‘n aansienlike skare onderwys gegee; en die dissipels is in Antiochíë vir die eerste keer Christene genoem. (AOV) In die Nuwe Testament, voor die naam christen in gebruik gekom het, was die volgelinge van Yeshua bekend as Dissipels en mense van die Weg. Hulle was ook bekend as die Nasareners en die Sekte.

‘n Algemene kort beskrywing van christene is: Hulle glo in ‘n God wat die Skepper van hemel en aarde is en dit ook onderhou. Reg aan die begin het die mens God verwerp (die sondeval) en het daar ‘n verwydering tussen God en mens gekom. God reik egter uit na die mens en openbaar Homself in die Bybel. Hierdie openbaring vertel van Yeshua, die Gesalfde, wat omtrent 2000 jaar gelede deur die mense van daardie tyd doodgemaak is. Maar Hy het uit die dood opgestaan en aan baie mense verskyn. Hierna het hy opgevaar na die hemel, waar Hy vandaan gekom het, en sal daarvandaan terugkeer om die mensdom te oordeel. Slegs deur Hom kan mense God ken en met God versoen word. Wanneer iemand sy vertroue op hierdie Yeshua plaas, vind daar ‘n wedergeboorte in daardie persoon plaas en word hy vervul met die Heilige Gees. Hierdie persoon ontvang ‘n nuwe lewe en het die vooruitsig op nog groter dinge wanneer Yeshua terugkeer.

Almal wat aan hierdie beskrywing voldoen is dus die ware christene. Diegene wat nie hieraan voldoen nie is vals christene. Daar is baie mense wat hulleself christene noem, maar wat op een of meer maniere nie voldoen aan bogenoemde beskrywing nie en in werklikheid vals christene is.  Dit word vererger deur die bestaan van kerkgenootskappe. Sommige kerkgenootskappe se leer en dade is in stryd met bogenoemde beskrywing, maar hulle noem hulleself christelik en hulle lidmate noem hulleself christene. Ander kerkgenootskappe se leer mag ooreenstem met bogenoemde beskrywing, maar hulle lidmate voldoen nie noodwendig daaraan nie. Daar is dan ‘n onskeibare vermenging van ware christene en vals christene. Dit veroorsaak groot verwarring.

Ten einde hierdie verwarring teë te werk, gebruik ware christene dikwels ‘n byvoeglike naamwoord om hulleself te beskryf: wedergebore christene, evangeliese christene, Bybelgelowige christene en nog meer. Mense van Hebreeuse afkoms wat op Yeshua vertrou, noem hulleself Hebreeuse christene of Messiaanse Jode om hulle te onderskei van nie-Hebreeuse christene.

Omdat buitestaanders nie ware christene en vals christene kan onderskei nie, veronderstel hulle dat almal dieselfde is. Hulle veroordeel die onskuldige saam met die skuldige. Volgens hulle is christene mense wat voorgee om beter as ander te wees (met die Bybel onder die arm), maar dit nie is nie. Hulle aanvaar dat almal wat waarlik op Yeshua, die Gesalfde, vertrou ook vals en skynheilig is. Dit hinder die ware christene en maak hulle getuienis tot niet. Dit is hier waar daar ‘n behoefte aan ‘n ander naam ontstaan.

Die ware christen beoefen nie ‘n godsdiens nie. Hy het ‘n persoonlike verhouding met Yeshua, die lewende Gesalfde. Die ware christen getuig daarvan dat daar in sy gees ‘n nuwe geboorte plaasgevind het. Iets tasbaar en daadwerklik het in hom gebeur. Dit waarvan hy getuig is hier en nou en nie iets wat eers aan die einde van tyd gaan gebeur nie. ‘n Godsdiens se hoofkenmerke is reëls en rituele. Die reëls is dit wat die mens moet nakom om in die regte verhouding met sy god te wees. Die rituele is die seremonies wat nagekom moet word om die god tevrede te stel. Die ware christen het ‘n verhouding met God wat berus op liefde en vertroue en nie op nakoming van reëls en rituele nie.

Die ware christen is nie volmaak nie en is nie sonder sonde nie. Dit is maklik om die vinger na hulle te wys en verkeerde dinge by hulle te vind. Die ware christen is in ‘n proses van verandering wat begin op die dag wat hy in ‘n verhouding met Yeshua kom. Dan begin Yeshua, deur die Heilige Gees, met hierdie persoon werk. Mettertyd verander hierdie persoon innerlik en word hierdie verandering merkbaar by hom. Elke verandering is ‘n oorwinning oor die ou gevalle menslike natuur. Angs en woede verdwyn en word vervang met vrede en blydskap. So word hy stap vir stap verander. Dit gebeur nie alles oornag nie, dit neem tyd en dit duur lewenslank. Op enige gegewe oomblik mag die ware christen nog steeds ‘n sekere sonde doen, maar dit is tydelik en sal nog aangespreek word.

Waar sal jy ‘n ware christen raakloop? Hy kan in ‘n kerk wees, maar hy kan ook in ‘n kroeg wees. Waaraan kan jy ‘n ware christen uitken? Aan sy getuienis.

Wat kan ‘n ware christen doen om hom te onderskei van ‘n vals christen? Ek weet nie of ‘n ander naam sal werk nie. Nie lank nie dan word die nuwe naam ook verkeerd gebruik. Ek meen deur sy leefwyse. Hy moet weet dat hy ‘n verantwoordelikheid het om ‘n betroubare getuie van Yeshua te wees. Hy moet let op sy woorde en dade en homself dissiplineer. Dit is belangrik om eg en opreg te wees. Sal Yeshua kan trots wees op hom, of sal Hy hom skaam?

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die Boerevolk en sy sondes

Jy kan nie die Boerevolk bepeins, bespreek of beskryf sonder dat godsdiens in ag geneem word nie. Spesifiek kan jy nie by Bloedrivier verby kom nie. Dit was ook so met die Amerikaanse skrywer van historiese romans, James Mitchener. Sy verhaal oor ons se naam is The Covenant. Die Gelofte van Bloedrivier kan selfs gesien word as die oomblik toe ons ‘n volk geword het.

Bloedrivier was ‘n wonderwerk. Hoe jy ook al wil redeneer, iets buitengewoon het daar gebeur. Die Voortrekkers daar het nie oorlewe oor hulle tegnologies gevorderde voorlaaiers nie. Ook nie oor hulle groot spiere gehad het nie. Ook nie omdat hulle so dapper was nie. Hulle was vrek bang. In die dae voor die aanval, het hulle gesien wat by Bloukrans en Moordspruit gebeur het. Hulle kon verwag om op dieselfde grusame manier vermoor te word. Hulle het nie eers die Gelofte gemaak omdat hulle so vroom was nie, hulle het dit gedoen want dit was die laaste uitweg.

Geen kerk het iets met die saak te doen gehad nie. Al die Voortrekkers was onder sensuur en daar was nie eens een predikant daar nie. Hulle was leke en hulle voorgangers was leke. Hulle het niks van teologie af geweet nie. Al wat hulle geweet het, was dat hulle sonder God se ingryping daarmee heen was.

Wie was die God wat die Voortrekkers by Bloedrivier gered het? Dit was die God van die Bybel. Die God van die Ou Testament en van die Nuwe Testament. Hoe het die Voortrekkers die Bybel verstaan? Ons weet nie. Hulle was op hulle self aangewese en kon moontlik gedwaal het. Maar dit maak nie saak nie. Die God van die Bybel het hulle nogtans gered. Hoekom? Het hulle dit verdien? Ek dink nie so nie. Was hulle wonderlike mense? Ek dink nie so nie. Die een ding wat hierdie wonderwerk gedoen het, was om ‘n getuienis te wees vir die God van die Bybel.

As ons vandag nie die Gelofte respekteer nie, respekteer ons nie die getuienis daarvan nie, ons respekteer ook nie die God van die Bybel nie. Is dit nie ons eerste groot sonde nie? Is dit nie afgodery nie?

Een van die klagtes wat vandag teen ons as volk ingebring word, is dat ons valse trots het. Party van ons glo dat die Boerevolk uitverkore is en dat God ons noodwendig sal help. Ons hoef net te bid, of dalk nie eers nie want God het reeds besluit om ons te help. Ons is spesiaal en nie soos die ander volke nie. Wat vir hulle geld, geld nie vir ons nie. Wat beteken dit wanneer ons gebede nie beantwoord word nie? Wat beteken dit wanneer profesieë nie waar word nie? Wat beteken dit wanneer alles net hagliker word? Valse trots is ‘n mensgemaakte godsdiens met ‘n god wat na die beeld van die mens is.

Dan is daar die wat meen dat ons op ons eie vermoëns kan staatmaak. Ons moet iets doen en hoef net te vra dat God dit moet seën. Dit is mos vanselfsprekend dat Hy aan ons kant is, of hoe? Maar ook dit is ‘n mensgemaakte godsdiens. Is ‘n mensgemaakte godsdiens nie ook afgodery nie?

Tog is daar baie van ons volk wat aan ‘n kerk, of iets soortgelyk onder ‘n ander naam, behoort. Ons is, soos Paulus aan die Atheners gesê het, baie godsdienstig. Beteken dit iets? Ek is bevrees nie. Hoewel die kerke die God van die Bybel mag verkondig, beteken dit nie dat hulle noodwendig toepas wat hulle verkondig nie. Kerklikheid is rituele en tradisies, dit wil sê vormgodsdiens.

Ons is besonder godsdienstig. As ons ‘n vergadering hou, begin ons dit met Skriflesing en gebed. Voor ‘n sportbyeenkoms bid ons dat ons span mag wen. Die ander span doen dit ook. Wat beteken dit vir die span wat verloor? Dan is daar die godsdiens in die politiek en die politiek in die godsdiens. Dit ken ons goed. So is die Boerevolk verraai in die naam van godsdienstigheid. Want die godsdiens word verander en aangepas by die politiek van die dag. Is dit nie ook ‘n groot sonde nie?

Hoe werk dit? Doen die kinders minder sonde as hulle ouers, of doen hulle meer? Leer die kinders uit die foute van hul ouers? Neem byvoorbeeld die seksuele. Die God van die Bybel het ‘n definitiewe standpunt hieroor. Het die ouers dit gehoorsaam? Het die ouers hulle kinders reg hieroor onderrig? Doen die kinders dit wat reg is? Of is dit ‘n geval van ons doen wat almal doen? Die slegte nuus is dat dit nie ‘n verskoning is nie. Die ouers dra ‘n dubbele verantwoordelikheid: hulle eie sondes en die onderrig van hulle kinders. Die kinders word nie geoordeel vir die oortredings van hulle ouers nie, maar vir hul eie oortredings. Dit is nie net die seksuele nie. Daar is soveel ander dinge wat gedoen word “want almal doen dit”. Die blindelingse navolging van ander is ook ‘n sonde.

Selfs mense wat dit eers ontken het, besef nou dat die Boerevolk die teiken van ‘n volksmoord is. Binnekort gaan ons presies wees waar die Voortrekkers was op die vooraand van Bloedrivier. Ongelukkig vir ons, kan ons nie gou-gou ‘n gelofte maak om gered te word nie. Ons kom nie eers die eerste Gelofte na nie. Ons besef nie dat ons ons weë sal moet verander nie. Dit is nie die Zoeloes buite die laer wat die probleem is nie, dit is ons binne die laer wat die probleem is.

Wil ons gered word? Hoe graag wil ons gered word?

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Watter kerk is die Boerekerk?

Is daar iets soos ‘n Boerekerk of volkskerk? Die ding is dat alle kerkgenootskappe eintlik internasionalisties is. Dit is om twee redes so. Die eerste is dat die Evangelie vir alle mense van alle etniese groepe is, sendingwerk moet gedoen word. Die tweede is dat kerkgenootskappe gewoonlik bande het met ander kerke en organisasies wat in ander lande is en wat ander tale praat. Nasionalisme is boonop ‘n politieke begrip en kerke behoort nie politiek te bedryf nie.

Nog iets om in gedagte te hou, is dat kerkverwantskap nie deur volkskunde ingesluit word nie. Dit sal wel aandag gee aan ‘n volk se geestelike kultuur, wat byvoorbeeld spookstories insluit, maar nie kerklikheid as sodanig nie. As ek aan die Iere dink, dan dink ek Katoliek. Hoewel die oorgrote meerderheid Iere Katoliek mag wees, word dit nie as ‘n etniese eienskap gereken nie. Een rede daarvoor is dat dit nie net Iere is wat Katoliek is nie, daar is ander lande en volke wat ook Katoliek is. As ‘n Ier ophou om ‘n Katoliek te wees, hou hy nie op om ‘n Ier te wees nie.

Tydens die bewind van die Kompanjie was daar nie godsdiensvryheid nie, hulle het slegs die Nederduitse Gereformeerde Kerk toegelaat. Dit was nie ‘n probleem nie, want die Vryburgers was hoofsaaklik vlugtelinge wat aan soortgelyke kerke behoort het. Die Kompanjie het die aanstelling van predikante en die vestiging van gemeentes beheer. Daar is tydens die Kompanjie se bewind slegs 5 gemeentes gevestig – almal nie verder as 130 kilometer van Kaapstad af nie. Die Pioniers in die binneland het die predikant en kerk maar min gesien en moes self die Bybel lees en probeer verstaan.

Nadat die Britte die Kaap gekoloniseer het, is godsdiensvryheid ingestel. Die Kaapse Nederduitse Gereformeerde Kerk het uitgebrei en het in 1824 reeds 14 gemeentes gehad. Die houding van hierdie kerk teenoor die pioniers in die binneland was teleurstellend. Ondermeer het hulle die Groot Trek afgekeur, Voortrekkers is onder sensuur geplaas en nie een van hulle predikante wou die Voortrekkers bedien nie. Hulle het hul eie mense in die steek gelaat.

Die Voortrekkers het dus hulle eie kerk in 1837 gestig – die Nederduits Hervormde Kerk. In opdrag van Piet Retief is Erasmus Smit in 1837 as predikant georden. ‘n Amerikaanse sendeling, ds. Daniel Lindley, het tussen 1841 en 1846 ook gehelp. Van 1882 af was daar samesprekings tussen die Nederduits Hervormde Kerk en die Nederduits Gereformeerde Kerk oor kerkvereniging. Dit is in 1885 deurgevoer. Baie lidmate het verkies om nie deel van die vereniging te wees nie en die Nederduits Hervormde Kerk het bly voortbestaan.

In die vroeë 1800’s het die Nederduitse Gereformeerde Kerk in die Kaapkolonie die “nuwe” Psalmboek ingevoer. Vir sommige lidmate was van hierdie liedere onaanvaarbaar. Verder is daar in die regering van die kerk meer mag aan die staat en sinodes gegee en is die gesag van plaaslike kerkrade ondergeskik gemaak. In 1859 is ‘n vergadering belê waar 300 lidmate hulle laat inskrywe het as lidmate van die Gereformeerde Kerke in Suidelike-Afrika.

Die Afrikaanse Baptiste Kerk is in 1867 op Cornelia in die Vrystaat gestig. Dit was die direkte gevolg van een persoon, JD Odendaal, se strewe om te weet wat God omtrent die doop verwag. JD Odendaal het self die Bybel bestudeer om ‘n antwoord te soek. Hy het self nog nooit van die Baptiste gehoor nie. Hy ontmoet toe ‘n perdeverkoper wat sy begrip van die Bybel as tipies Baptisties herken het. Hy word in 1867 gedoop en in 1875 tot die bediening georden as leraar. Die Afrikaanse Baptiste Kerk het ‘n tipiese Afrikaanssprekende kultuur en ‘n evangelies-behoudende benadering tot kerkwees.

Die Sewendedagadventistekerk in Suidelike-Afrika het in 1887 ontstaan. Pieter Wessels het in 1885 uit die Gereformeerde Kerk bedank om Saterdag as die sabbatdag waar te neem. Eindelik het agt gesinne sy voorbeeld gevolg. Die Sewendedagadventisme glo dat Yeshua (Jesus) in die nabye toekoms na die aarde sal terugkeer. Hulle onderhou Saterdag as hul godsdienstige rusdag.

Die Christelike Vereniging van Suid-Afrika is gestig in 1892. ‘n Klompie mense in die Wes-Transvaal het die behoefte gehad aan ‘n dieper geloofslewe en het begin met die hou van gereelde bidure. By een so ‘n biduur was daar ‘n manifestasie van die Heilige Gees. Dit het tot gevolg gehad dat bywoning van die bidure vermeerder het. Dit was die begin van die Pinksterbeweging. Nie lank nie, toe is daar teenstand uit die kerk en is die persone wat die bidure bywoon onder sensuur geplaas. Dit het gelei tot die stigting van ‘n nuwe kerk.

Hierdie was die kerklike toneel tot en met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog.  Lidmate van al die kerke het op die slagveld gesneuwel en in die konsentrasiekampe gesterf. Predikante en ouderlinge is as krygsgevangenes weggestuur en verskeie kerke en argiefstukke is verbrand. Na die oorlog was daar groot geestelike behoeftes by die Boerevolk.

In Suidelike-Afrika het die 1860-herlewing in die Kaapse Nederduits Gereformeerde Kerk, die heiligheidsbeweging van Dr Andrew Murray en die Sionistebeweging van John Alexander Dowie die pad voorberei vir die Pinksterbeweging. Die armblankevraagstuk na die Anglo-Boere Oorlog het ook ‘n rol gespeel. Die Apostoliese Geloofsending het in 1908 ontstaan. Daar was nie ‘n kerkskeuring nie, dit was as gevolg van ‘n ondervinding van vervulling met die Heilige Gees. Die Volle Evangelie Kerk het ‘n groot aanhang onder Afrikaanssprekendes. Die kerk het in 1910 ontstaan toe ‘n groep weggebreek het uit die AGS. Die Spadereën Kerk het in 1928 van die AGS afgeskei. Die Pinkster-Protestantse Kerk het in 1958 van die AGS afgeskei.

Die Heiligheidsbeweging het onder invloed van John Wesley in Amerika ontstaan. Dr Andrew Murray het in Suidelike-Afrika ook ‘n soortgelyke invloed gehad. Die Kerk van die Nasarener het hieruit ontstaan en is in 1917 gestig. Die Heilsleër het ook uit die Heiligheidsbeweging ontstaan.

Die Evangelies-Gereformeerde Kerk is in 1944 gestig weens ‘n siening dat daar afvalligheid binne die NG Kerk was. Die Vrye Gereformeerde Kerke het saam met immigrante uit Nederland gekom en is in 1950 gestig.

Die Charismatiese beweging het in die 1960’s ontstaan binne die historiese kerke. Hulle het ook die doop met die Heilige Gees verkondig. In die 1970’s het daar ook onafhanklike Charismatiese Kerke ontstaan. Oor die algemeen is hulle veelrassig en Engelstalig, nogtans het hulle ook heelwat Afrikaanssprekende lidmate.

Die Afrikaanse Protestantse Kerk is in 1987 gestig deur ontevrede lidmate van die NG Kerk. Verskeie sake het ‘n rol gespeel: die NG Kerk se politieke standpunte, die 1983-bybelvertaling en sekere leerstellige verskille. Die Afrikaanse Protestantse Kerk se standpunt is dat die Kerk van Christus onder elke volk en kultuur verinheems moet word. Om dieselfde taal te praat, beteken nie noodwendig dat mense aan dieselfde kultuur behoort nie. Dit was die kerklike toneel onder Afrikaanssprekende Blankes voor die magsoorgawe.

Al meer mense het ‘n weerstand ontwikkel teen die dogma en rituele van die gevestigde kerkgenootskappe. Hulle is organisasies en nie organismes nie. Daar is ‘n gebrek aan die ervaring van ware geestelike lewe. Die boodskap van bekering en wedergeboorte word nie verkondig nie. Dit het gelei tot die ontstaan van “huiskerke”. Sommiges steeds onder toesig van ‘n kerkgenootskap, ander heeltemal los van kerkgenootskappe.

Daar is ook mense wat, om verskeie redes, nie kerklik inskakel by enige van die bogenoemde nie. Dit beteken nie noodwendig dat almal van hulle geen godsdiens het nie. Ook nie dat hulle ‘n ander godsdiens as die christelike geloof aanhang nie. Daar is wel onder die kerkloses volgelinge van Yeshua, die Gesalfde, maar hulle kon nog nie ‘n groep opspoor wat aan hulle behoeftes voldoen nie.

Die Boerevolk is verspreid onder baie verskillende kerkgenootskappe en kerkbewegings. Nie een van hierdie kerkgenootskappe kan aanspraak daarop maak dat hy die volk verteenwoordig nie. Die een gemeenskaplike kerklike kenmerk is die protestantisme. Ons sou dus kon sê dat die Boerevolk van vandag Protestants is, maar niks meer nie. Om te sê dat die volk Calvinisties is, is nie korrek nie. Sommige kerkgenootskappe mag Calvinisties wees, maar nie almal nie. Dink byvoorbeeld aan die groot getal mense in die pinkstertradisie. Die gewone lidmate weet ook nie wat Calvinisme nou eintlik is nie.

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Het die apostel Paulus persoonlik vir Jesus geken?

Die oorweldigende meerderheid  “deskundiges“ sal onmiddellik sê  “nee“. Daar is nêrens in die kanonieke (en apokriewe) boeke ‘n uitdruklike stelling dat Paulus (ook bekend as Saul) vir Yeshua (Jesus) geken het voor die kruisiging nie. Maar dan is daar ook nêrens ‘n uitdruklike stelling wat sê dat Paulus nie vir Yeshua voor die kruisiging geken het nie.

Nogtans, wanneer mens die Nuwe Testament lees, kry mens ‘n “aanvoeling“ dat Paulus wel vir Yeshua geken het en na Hom geluister het. Natuurlik bewys die “aanvoeling“ net mooi niks. Waar kom die “aanvoeling“ vandaan?

Van al die apostels is Paulus die bekendste. Dit is te danke daaraan dat hy prominent in die laaste deel van die boek Handelinge genoem word en ook dat hy in sy briewe soms iets oor homself sê. Nogtans is al hierdie inligting skraps en is daar baie vrae oor hom wat nie beantwoord kan word nie. Die boek Handelinge behoort eintlik die “Handelinge van die Heilige Gees“ genoem te word aangesien dit eintlik vertel wat die Heilige Gees deur mense gedoen het. Met ander woorde, Paulus as persoon is nie belangrik nie, wat die Heilige Gees deur hom gedoen het, is belangrik. Paulus het nie graag oor homself gepraat nie, hy het deurgaans oor Yeshua gepraat. Yeshua is belangrik, nie Paulus nie.

So ook in sy briewe. Paulus het geweldige teenstand beleef. Hy as persoon was dikwels die teiken van vyandige aanslae teen Yeshua. In sulke omstandighede was hy geforseer om sekere dinge oor homself te sê ter wille van sy getuienis van Yeshua. Derhalwe gee hy slegs die minimum inligting oor homself.

Paulus het in Jerusalem groot geword. Hy het ook daar onder Gamaliël studeer. Met die steniging van Stephanus was hy ook daar. Hy het ook ‘n suster gehad wat daar gewoon het. Hy sou ook as Fariseër Paasfees bygewoon het. Dit sou verbasend wees as hy nie van Yeshua se besoeke aan Jerusalem geweet het nie. As Fariseër en onderhouer van die Wet van Moses, sou mens dink dat hy sou belangstel in wat Yeshua gesê en gedoen het. In teendeel, mens sal wonder hoe dit moontlik kon wees dat Paulus nie vir Yeshua gesien en gehoor het nie.

In 2 Korintiërs 5:16 sê Paulus: Van nou af ken ons niemand meer na die uiterlike nie. Selfs al het ons ook Die Gesalfde Een na die uiterlike geken, ken ons Hom nou nie meer so nie. Dit is nie deurslaggewend nie, maar wel moontlik dat hy hiermee sê dat hy Yeshua geken het. Ook in 1 Korintiërs 9:1 sê hy: Is ek nie vry nie? Is ek nie ‘n afgevaardigde nie? Het ek Yeshua, Die Gesalfde Een, ons Meester, nie gesien nie? Is julle nie my werk in my Meester nie? In Handelinge 9:4-5 gee Yeshua nie net sy naam aan iemand wat Hom nie ken nie, maar maak Hy Sy ware identiteit bekend: Hy val op die grond neer en hoor ’n stem vir hom sê: “Sha’ul, Sha’ul, waarom vervolg jy My? Dit is hard vir jou om teen die prikkels te skop.” Hy sê: “Wie is U, my Meester?” Ons Meester antwoord: “אנא אנא – Ek is, was, sal wees Wie Ek is, was, sal wees, Yeshua van Natzeret, wat jy vervolg.”  (Aanhalings uit die Bybel is uit die PWL-vertaling). Ons kan ook vra: teen watter prikkels het Paulus geskop?

Die volgende gedeeltes uit Paulus se briewe klink of Paulus eerstehands Yeshua se leringe gehoor het: Romeine 12:9-21, Romeine 13:8, Galasiërs 5:14, 1 Korintiërs 7:10-11, 1 Korintiërs 9:14, 1 Timoteus 5:18. 1 Tessalonisense 4:15-17 is interessant, Paulus haal iets aan wat Yeshua gesê het, maar wat nie deur enige ander evangelis of apostel vermeld word nie: want dit sê ons vir julle na aanleiding van die boodskap van ons Meester, dat ons wat in die lewe oorbly wanneer ons Meester kom, die wat dood is, nie sal vóór wees nie, want Hy, ons Meester, sal vanaf die hemel afkom met ‘n bevel, met die stem van die hoof engel en met die geklank van die trompet van God en dié wat in Die Gesalfde Een gesterf het, sal eerste opstaan en dan sal ons wat nog in die lewe is, saam met hulle as een in die wolke ingedra word na ‘n ontmoeting met ons Meester in die lug en op die manier sal ons vir altyd by ons Meester wees.

Een van die belangrikste redes waarom die moontlikheid dat Paulus vir Yeshua geken het nie vandag bespreek of oorweeg word nie, is te danke aan die invloed van die moderne teologie. Dit lyk dikwels of dit die doel van die moderne teologie is om aan te voer dat die Bybel ‘n menslike boek is en foutief is. Gevolglik word daar baie aandag gegee aan allerlei redenasies wat die boodskap van Yeshua ongedaan wil maak. Die vraag of Paulus vir Yeshua geken het, is deur vroeëre geleerdes ernstig opgeneem. Vandag is hierdie werke vergete.

Indien dit waar sou wees dat Paulus wel vir Yeshua voor die kruisiging geken het, wat sal die betekenis daarvan vir ons wees? In Galasiërs 1:15 noem Paulus dit dat God hom reeds in die baarmoeder afgesonder het. Hy was toe al bestem om ‘n apostel van Yeshua te word. Daar word nie voor sy Damaskuspad ervaring gesê dat Paulus ‘n probleem met Yeshua gehad het nie. Dit was vir hom ‘n skok toe Yeshua vra waarom vervolg jy My? Hy was bekend met Yeshua en Sy boodskap en het nie ‘n probleem daarmee gehad nie. Hy het eers na Yeshua se opstanding ‘n probleem ontwikkel. Hierdie probleem was nie met Yeshua nie, maar blykbaar met die mense wat verkondig het dat Yeshua uit die dood opgestaan het. Op die pad Damaskus toe, besef Paulus dat Yeshua werklik leef en dat Hy die Gesalfde is. Hierna het Paulus in sy getuienis altyd klem gelê op die werklikheid van die opstanding. Keer op keer het hy die opstanding van die dooies beklemtoon en bevestig dat Yeshua, die Gesalfde, die eerste Een was wat uit die dood opgestaan het.

Het Paulus vir Yeshua in die vlees geken? Besluit maar self.

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Wie se skuld is dit?

Stel jou die volgende situasie voor. Ons is by iemand, kom ons noem hom Piet, se begrafnis. ‘n Fratsongeluk, of ‘n ongeneeslike siekte, het Piet se dood veroorsaak. Die oorledene het niks gedoen om self sy dood te veroorsaak nie, daar was ook nie ‘n ander persoon by sy dood betrokke nie. Niemand kan beskuldig word nie. Miskien het Piet ‘n blink toekoms gehad. Ons verstaan nie hoe dit kan wees nie, ons soek ‘n verduideliking. Ons probeer dit verwerk en sê vir mekaar “dit was God se wil”. Of ons sê “die Here het hom kom haal”. Of iets dergeliks.

Wat ons sê, is onwaar.  Piet se dood was nie God se wil nie. God het nie opdrag gegee dat Piet moet sterf nie. Piet het gesterf as gevolg van ‘n siekte of ‘n ongeluk, die Here wou nie gehad het dat hy moet sterf nie. Dit wat ons sê om te verstaan en te verwerk is nie net onwaar nie, dit is lasterlik. Ons beskuldig God dat Hy verantwoordelik is vir Piet se onnodige dood.

Hoekom dink ons so? Want ons dink dat God Piet se dood moes verhoed het. God moes geweet het dat Piet gaan doodgaan en moes iets gedoen het om dit te keer. Dit is nie God se wil waarvan ons praat nie, dit is ons wil want ons wou nie hê dat Piet moet sterf nie.

Wat is God se wil? Dat daar nie ‘n sondeval moes wees nie. Hy het nie die mens geskep sodat die mens Hom moet verwerp nie.  Wat die mens geword het, is nie Sy wil nie. Hy is nie tevrede daarmee nie, Hy aanvaar dit nie so nie. As ‘n mens deur God aanvaar wil word, sal dit nie God wees wat moet verander nie, dit sal die mens wees wat moet verander.

Hoekom dink mense dat God nie mense mag laat doodgaan nie? Natuurlik mag Hy, Hy het hulle geskep. Hy mag iets skep en dan weer vernietig, dit is Syne om mee te maak soos Hy wil. Maar dit is nie waar die dood vandaan kom nie. Die dood is die resultaat van die sondeval. Die skuld vir die dood is die mens s’n. Ons probleem is nie dat mense doodgaan nie, maar dat ‘n sekere persoon dood gegaan het. Vir hierdie persoon moes ‘n uitsondering gemaak geword het.

Wat van siektes, peste en rampe? Dit het nie met die Skepping ontstaan nie. Die mens se rebellie teen God het dit veroorsaak. Wat van lyding? Is dit nie dalk God se skuld nie? In die boek Job lees ons van Job se verskriklike lyding en die rampe wat hom getref het. Job en sy vriende voer lang gesprekke oor wat die oorsaak daarvan kon wees. Maar die leser van die boek weet iets wat Job en sy vriende nie weet nie. Die leser weet, reg van die begin van die boek af, dat Job se lyding direk veroorsaak is deur Satan. God het dit wel toegelaat, want God het ‘n spesiale doel met Job gehad.

Wat is wreed en volgens wie se definisie is iets wreed? Wat is onmenslik? Eintlik is dit net mense wat wreed kan wees. Wreedheid is wanneer niks ontsien word om leed aan ‘n ander lewende wese aan te doen nie.  God weet alles hiervan want Hy was self die slagoffer van die mens se wreedheid. In Yeshua, die Gesalfde, het God ‘n mens geword en is wreedaardig deur mense doodgemaak. Die dood van Yeshua bewys die mens se onreg en dat dit die mens is wat skuldig is.

Word gebede dan nie beantwoord nie? Miskien was daar ‘n gebedsaksie terwyl Piet op sy laaste was. Maar ten spyte daarvan, is Piet toe nogtans dood. Was God verplig om ons gebede te gehoorsaam? Daar is baie mense wat kan getuig dat God hulle gebede beantwoord het. Maar God beantwoord nie alle gebede nie, soms sê hy nee. Vir seker vind daar wonderwerke plaas. ‘n Wonderwerk is wanneer God ingryp en die natuurlike verloop van sake verander. Dit is wanneer God Sy eie natuurwette tydelik in ‘n sekere situasie opskort om Sy eie doelwitte te bereik. Hy doen nie wonderwerke elke keer wanneer ons dit wil hê nie nie, Hy doen dit slegs wanneer dit Hom behaag en Hy ‘n spesifieke doelwit wil bereik.

Die fout wat ons maak, is dat ons nie reg verstaan Wie God is en wie ons is nie. God skuld ons niks en is nie verleë oor ons nie.  Al wat God ons wel skuld is die oordeel, die straf, die ewige dood.

Die begin van wysheid is om te weet wie Hy is. Hy is nie ons maatjie nie, Hy is God. Wanneer jy dit besef, val jy voor Hom neer want jy besef jy is verlore.

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die getuienis van ‘n sondaar

Ek is ‘n sondaar. As jy ook ‘n sondaar is, dan het ons heelwat in gemeen. Waarskynlik verskil my sondes en jou sondes van mekaar. My sondes is dalk erger as jou sondes, daarom moet ek liewer stilbly oor jou sondes. Oor my eie sondes moet ek ook stilbly want ek skaam my daaroor.

Mens kan op ‘n algemene manier weet jy is ‘n sondaar. Jy weet dit want die Bybel sê so. Of iemand anders sê so. Dan is daar ‘n ander manier hoe jy weet jy is ‘n sondaar. Diep binne in jou is jy bewus daarvan dat daar iets verkeerd is binne in jou wese. Daar is in jou iets wat nie so moet wees nie. As jy in jou siel inkyk, sien jy ‘n verskrikking. Dit is oor hierdie soort sondaar waaroor dit hier gaan. By hierdie sondaar is daar ‘n besef van verlorenheid. Daar is ook ‘n worsteling oor doelloosheid. Is dit moontlik dat dinge anders kan wees? Dat ‘n mens anders kan wees as wat hy nou is?

Ek het ‘n storie gehoor van ‘n sendeling wat gesukkel het om die evangelie aan heidene te verkondig. Hy verander toe van taktiek. Hy vra die mense wie, volgens hulle, is die grootste sondaar van almal. Hulle gee toe ‘n naam en adres. Die sendeling gaan soontoe en vra die man of dit waar is dat hy die grootste sondaar is. Die man bars in trane uit en erken dat hy die grootste sondaar is. Hy was die sendeling se eerste sukses en as gevolg van hom het baie ander gevolg.

Die sondaar moet weet hy is ‘n sondaar. Hy moet weet hy is verlore. Hy weet nie of hy uit sy ellende bevry kan word nie. Hy weet ook nie wat bevryding hom gaan kos nie. Gaan bevryding die moeite werd wees? Die sondaar sal baie desperaat moet wees om gered te word.

Sonde is nie net dat jy vloek, steel of seksueel losbandig is nie. Sulke goed is net simptome van ‘n groter probleem. Die groot probleem is die verwydering tussen jou en YHWH, jou Skepper. Jy is vervreemd van Hom, jy ken Hom nie, jy respekteer Hom nie. Hierdie verwydering geld vir elke mens vanaf sy geboorte. Dit het ontstaan by die eerste mense, by die sondeval van Adam en Eva. Toe het daar vyandskap tussen die mens en YHWH gekom. Die sondaar se groot probleem is dat hy ‘n vyand van YHWH is.

Wanneer die sondaar tot die besef kom van die duisternis en vuilheid binne in homself, dan eers word hy bereid om gered te word. Want sien, iemand kan net gered word as hy gered wil word. As hy nie gered wil word nie, dan kan niks vir hom gedoen word nie. Die sondaar moet op sy knieë neerval en smeek om gered te word want dan wys hy dat hy dit opreg bedoel. Dit is die begin.

Die vyandskap tussen die sondaar en YHWH moet beëindig word en vervang word met ‘n nuwe verhouding. Die nuwe verhouding sal gebou moet word op die besef van Wie en Wat YHWH is. YHWH is nie ‘n mens nie, die sondaar moet voor Hom neerval en in ontsag Sy gesag erken. Maar die mens is ‘n bedrieglike wese. Hy sal vandag in sy nood enige iets sê en doen om gered te word, môre het hy dit vergeet en val weer terug in sy vorige manier. Daarom sal die sondaar wat smeek om gered te word ook getoets moet word of hy in die nuwe verhouding kan volhard. Die pad van redding is nie maklik nie, dit was duur om daar te stel.

Redding is nie vanselfsprekend nie. YHWH stel vereistes wat nagekom moet word. Daar is net een pad wat gevolg kan word. Vir die wat eerlik en ernstig is, is die beloning groot. In die eerste plek word die sondaar se vyandskap met YHWH beëindig. Die resultaat daarvan is dat die sondaar innerlike vrede ontvang. Wat voorheen onmoontlik was, word nou moontlik. Nou word dit moontlik dat hy sy privaat sondes kan oorwin en laat vaar.

Die pad van redding is ook die pad van lewe. Redding lei tot ware lewe en ware lewe is om in die regte verhouding met YHWH, jou Skepper, te wees. Dan kry jou lewe doel en betekenis. Dan eindig alles nie in die graf nie, die graf word die begin van iets nuuts. YHWH is nie ver weg nie, Hy is naby en Hy wil hê dat sondaars, soos ek, Hom moet vind. YHWH word gevind in Yeshua die Gesalfde (Jesus Christus). Hy is die Pad van Lewe. In Hom is daar redding vir sondaars. In Hom word die gyselaars van die sondeval vrygelaat.

Wat beleef die sondaar wanneer hy gered word? Eerstens is hy gevul met ‘n groot vreugde. Dan beleef hy ‘n innerlike vrede wat nie beskryf kan word nie. Die groot las wat op hom was, het verdwyn. Die groot duisternis binne hom is nou lig. Die gevoel van verlorenheid is nie meer daar nie. Sy lewe kry nou betekenis. Hierdie verandering binne hom is so groot dat dit ondenkbaar is dat hy sy ou lewe sal wil terug hê.

Nadat die sondaar gered is, is hy nog steeds sondig. As hy voorheen gevloek, gesteel en seksueel losbandig was, is hy nog steeds so. Vir YHWH is dit onaanvaarbaar. Gevolglik begin daar nou ‘n proses om hierdie sondigheid uit te roei. Met wortel en tak, net soos onkruid. Stukkie vir stukkie, stap vir stap, word die geredde sondaar verander. Die vieslikheid en vuilheid moet weg.

Al het die sondaar ‘n godsdienstige agtergrond, moet hy nuut begin. Hy word nou ‘n student en moet onderrig word in die nuwe lewe. Dit is praktiese kennis wat opgedoen moet word. Die onderrig is nie net vir ‘n rukkie nie, dit is lewenslank. Die sondaar gaan ook nie ‘n kwalifikasie kry nie, en van ‘n salaris is daar geen sprake nie. Die leerplan is om sy Redder en sy Skepper persoonlik te leer ken.

Moet nie dink dat almal verheug is wanneer ‘n sondaar gered word nie. In die hemel is daar wel groot blydskap, maar nie op aarde nie. Die geredde sondaar moet weet dat hy teenstand gaan kry. Teenstand uit alle oorde. Hy gaan nou in ‘n groot oorlog wees en hy sal krag en deursettingsvermoë nodig hê.  In hierdie oorlog sal daar nederlae en oorwinnings wees. Maar hy sal hulp kry wanneer dit nodig is. Sy redding is te belangrik om prys te gee.

Die probleem van die mens is geleë in die diepste wese van die mens. Dit is waar sonde is. Redding moet daar plaasvind. Die stryd vind daar plaas. Die oorwinning word daar behaal. Die beloning is daar. Die sondaar se getuienis is van dit wat daar, in sy diepste wese, gebeur het en nog steeds gebeur.

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die haatveldtog teen President Burgers

Vir baie mense sal dit vreemd klink as ons President Thomas Francois Burgers ‘n Boereheld en groot Boereleier noem. Hy was dit. Hoekom sal dit dan vreemd klink? Want hy word swart gesmeer deur sy eie mense. Nie net sy tydgenote nie, vandag nog steeds. Hy word vals beskuldig as ‘n liberalis, ‘n vrymesselaar, ‘n verraaier en ‘n swakkeling. In werklikheid was hy ‘n skrander en talentvolle man wat die fluit bespeel het, hy het met sy skryfwerk uitgemunt, hy was ‘n goeie spreker en het ‘n fyn humorsin gehad. En hy was sy tyd ver vooruit.

Thomas Francois Burgers was ‘n Boerseun, gebore 1834 in Graaff-Reinet. Hy het op Graaff-Reinet groot geword en skool gegaan. Na skool het hy in Nederland vir predikant studeer en verwerf daar sy doktorsgraad. Hy is in 1858 getroud met ‘n Skotse meisie en in dieselfde jaar word hy leraar van die NG Kerk Hanover. Burgers het hom teen die oppergesag van sy kerk se formuliere en geloofsleer verset en eerder verkondig wat in die Woord van God staan. In sy eie gemeente was hy besonder gewild en was gereken as ‘n goeie prediker.

Sy eerste probleme met die Kaapse NG Kerk het begin, voor hy nog ‘n gemeente gehad het, oor sy  “onaanvaarbareˮ fluitspelery. In 1861 is hy aangespreek omdat van sy gemeentelede, vervul met die Heilige Gees, al singend deur Graaff-Reinet se strate gery het. In 1862 is ‘n formele klag teen hom ingebring deur iemand wat hom nog nooit gesien of gehoor het nie. Hierdie klag is nie op die manier wat die kerkwet voorskryf, hanteer nie. Hierna volg ‘n lang reeks ongerymdhede in die hantering van die klag. Uiteindelik is Burgers in 1864 skuldig bevind omdat hy bepalings van die belydenisskrifte sou oortree het en is as predikant geskors.

Burgers het die saak na die hooggeregshof geneem. Die hooggeregshof bevind in 1865 dat die Sinode se vonnis van nul en gener waarde is en dat die kerk al die regskostes moes betaal. Die Sinode appelleer na die Privy Council in Londen. In 1867 gee die Privy Council uitspraak ten gunste van Burgers. Die Sinode wou hulle nie daarin berus nie en wou die Koningin van Engeland nader, maar regsadvies het bevind dat hulle geen gronde het nie. Met die Sinodesitting van 1870 was dit duidelik dat daar twee kampe in die kerk was. Na heftige argumente is met 52 teen 44 stemme besluit om Burgers weer tot die kerk toe te laat.

Die groot vyandskap teen Burgers het blykbaar van die teoloë van Stellenbosch gekom. Hy is beskuldig dat hy liberale teologie aanhang en dat hy met die rasionalisme besmet is. Daar is geen duidelike bewyse hiervoor gelewer nie. Daar was klaarblyklik ‘n persoonlike vendetta teen hom.

In hierdie tyd van vervolging begin hy skryf. Hy skryf sketse oor sy ondervindings en waarnemings. Die sketse getuig van sy besondere talent om te hekel sonder om simpatie met die gehekeldes te verloor. Hy skryf Nederlands maar die dialoog was in die spreektaal, Afrikaans. Sy sketse gee aan die leser ‘n kyk op die kultuur en gebruike in sy tyd. Vandag word sy skryfwerk beskou as ‘n hoogtepunt van sy tyd se prosa.

Thomas Francois Burgers was nie onbekend in die Transvaal nie. Die Transvalers het nie ooghare vir die Kaapse Kerk gehad nie. Die Kaapse Kerk het die Voortrekkers onder tug geplaas. Burgers het in 1871 die Transvaal besoek en by etlike gemeentes van die Hervormde Kerk eredienste gelei. Met sy Schetsen uit de Transvaal het Burgers goed gepraat van die Transvalers, hulle kerk en hulle toekomsmoontlikhede.

In 1871 was daar ‘n ernstige politieke krisis in die Zuid-Afrikaansche Republiek (ZAR). Dit het ontstaan as gevolg van die diamantvelde aan die Wesgrens. Daar was verskeie volksraadslede wat aangedring het dat President M.W. Pretorius ontslaan moes word. Pretorius het oneervolle ontslag vrygespring deur self te bedank. Die Volksraad het D.J. Erasmus as waarnemende staatspresident aangewys. ‘n Vereiste is gestel dat ‘n nuwe president bekwaam moes wees om die Britse Diplomasie die hoof te bied. Omdat dit twyfelagtig was dat daar binne die republiek ‘n geskikte persoon gevind sou word, is die grondwet gewysig om dit moontlik te maak dat nie-burgers as president verkies kan word. Moontlike kandidate was Theophilus Shepstone van Natal, hoofregter Harding van Natal, die Vrystaatse president Jan Brand en dr. T.F Burgers van Hanover. Uiteindelik was die keuse tussen Burgers en William Robinson met Burgers wat, in 1872, met ‘n oorweldigende meerderheid verkies is as die nuwe president.

Daar was etlike ernstige sake wat die dringende aandag van die nuwe president vereis het. Daar was die krisis op die Wesgrens. Die land se finansies was in ‘n haglike toestand en daar was min ekonomiese vooruitsigte. Die onderwys was in ‘n treurige toestand. Swartes binne die land was gereeld opstandig. Dan was daar die Britse koloniale ambisies om te hanteer.

Burgers se oplossing vir die diamantveld krisis was om direk met die Tswana stamleiers te onderhandel. So het hy die Keate-uitspraak ongedaan gemaak. Die vorige president, M.W. Pretorius, en sy tesourier-generaal het glad nie geweet wat met die land se finansies aangaan nie. Daar was geen rekordhouding nie. Burgers het ‘n lening by die Cape Commercial Bank gemaak om die waardelose note en skuldbriewe te vervang. Die ontdekking van goud by Lydenburg het gehelp om die land se ekonomie te verbeter. Die eerste Burgersponde is in 1874 geslaan. Die grootste enkele uitgawe van die ZAR was die betaling van kommandolede. Burgers was verplig om dit te staak. Hieroor was daar groot ongelukkigheid. Om die onderwys te standardiseer en uit te bou het Burgers die kerkskole vervang met Staatskole. Daarmee het hy die vyandskap van sommige predikante op die hals gehaal. Die probleme wat die ZAR met swartes gehad het, het die voortbestaan van die staat bedreig. Daar was groot druk uit die buiteland deur antislawerny groepe. Die Paswet, wat voor Burgers se termyn opgestel is, het nie gewerk nie. Hy het gemeen die Britte kan dit teen die ZAR gebruik in die diamantveld krisis.

Burgers het die eerste museum, biblioteek, botaniese tuin en gimnasium in die ZAR gevestig. Burgers het besef dat ‘n Boerekoerant nodig is en het met Jan Celliers ooreengekom om De Volkstem in Pretoria uit te gee. President Burgers en die volksraad was ten gunste van ‘n verandering van die landsvlag en landswapen, maar die burgers nie.

President Burgers wou toegang tot ‘n nie-Britse hawe hê en het Europa besoek om geld te leen vir die bou van ‘n spoorlyn na Delagoabaai. Die Britte het alles in hul vermoë gedoen om Burgers in Europa te diskrediteer. Die spanning hieroor het sy gesondheid geknou. In 1876 het die firma Insinger ingewillig om die geld aan die ZAR te leen en is die Lebombo Spoorwegmaatskappy gestig.

Britse wapensmokkelaars het 400,000 gewere aan swart stamme verkoop. Delwers in die Lydenburg omgewing het in konflik met die swart hoofman Sekhukhune gekom. Die Britse regering het na geleenthede gesoek om die ZAR te annekseer. Toe die Sekhukhune-oorlog uitbreek, was Burgers in Europa. Die waarnemende president wou nie die verantwoordelikheid op hom neem nie. Toe Burgers terug is, gee die volksraad hom opdrag om die oorlog te beëindig. Die kommandos het steeds vir Burgers verkwalik dat hy hulle vergoeding weggeneem het en het geweier om te help. Die oorlog kon ook die planne vir ‘n spoorlyn verongeluk. Uit desperaatheid het Burgers verbande op sy plase in die Richmond omgewing gaan uitneem om huursoldate te kry om die oorlog te beëindig. Burgers het persoonlik die leiding geneem en Sekhukhune tot oorgawe gedwing.

Burgers het by verskeie geleenthede die volksraad gewaarsku oor Brittanje se anneksasieplanne. Hulle het hom nie ernstig opgeneem nie en dit as bangmaakstories afgemaak. In 1877 daag Shepstone met 25 polisiemanne en 8 amptenare in Pretoria op, kwansuis om griewe te bespreek. Ten spyte van Burgers se protes, word die Transvaal as Britse gebied geannekseer. Vir Burgers was dit ‘n persoonlike ramp, hy was verarm omdat hy sy persoonlike bates moes verpand ten einde sy land te help. Die Britte het onderneem om aan hom ‘n jaarlikse pensioen van £500 te betaal mits hy wegbly uit die Transvaal. Dit is laat betaal en ook net vir ‘n kort tydjie. Hy kon nie werk kry nie en hy en sy gesin swerf rond in uiterste armoede. Verder is hy ernstig siek met inwendige bloeding en in een oog bykans blind. Hy probeer om op gehuurde grond te boer maar is nie suksesvol nie. Hy sterf in 1881 op 47-jarige ouderdom. Sy weduwee, Mary Burgers, is verarmd en verneder deur haar man se volk. Sy gaan egter voort om haar kinders op te voed om trou te wees aan sy volk. Tydens die Anglo-Boere Oorlog sluit haar seuns as vrywilligers aan by die Boerekommandos en haar dogters dien as verpleegsters by Boere-ambulanse.

Burgers se vyande het, na anneksasie, tot hulle eie voordeel by die Britte ingeskakel. In later jare verstaan Paul Kruger vir Burgers. Hy volg in ‘n groot mate dieselfde beleid as Burgers. In 1895 laat hy Burgers se stoflike oorskot met eerbewys in Pretoria herbegrawe. Hy het nie toegelaat dat daar in sy teenwoordigheid afbrekende aanmerkings oor Burgers gemaak word nie. Kruger sou van Burgers gesê het:  “Hij had zijn Land en Volk erg lief, maar was zijn tyd ver vooruit.”

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin