Die onkruid in jou en my

Almal wat al tuin gemaak het, sal weet van onkruid. Onkruid moet uitgeroei word, verkieslik permanent. Skoffel help nie, die wortels en saad bly agter. Onkruid moet uitgetrek word en dan verkieslik verbrand word. Daar moet niks – nie wortels, saad of klein plantjies – agterbly nie. Jy kan onkruiddoder probeer, pas net op dat jy nie jou goeie plante ook uitroei nie.

Boosheid in die mens is soos onkruid.

Die sondeval van Adam en Eva in die Tuin van Eden het niks met seks te doen gehad nie. Ook nie met appels nie. In Genesis 2:16-17 word beskryf waarmee dit wel te doen gehad het: En die HERE God het aan die mens bevel gegee en gesê: Van al die bome van die tuin mag jy vry eet, maar van die boom van die kennis van goed en kwaad, daarvan mag jy nie eet nie; want die dag as jy daarvan eet, sal jy sekerlik sterwe. Wat gebeur toe? Adam en Eva eet van die verbode boom se vrugte. Eerstens was dit ongehoorsaamheid. Tweedens het hulle nou kennis van goed en kwaad gekry. Hierdie “kennis van goed en kwaad” was die oorsprong van boosheid in die mens. Dit word die erfsonde genoem want Adam en Eva se nageslag het dit geërf . Ons almal het dit.

Die eerste demonstrasie van boosheid was in Adam en Eva se seun Kain. Genesis 4:6-7 vertel daarvan: En die HERE sê vir Kain: Waarom is jy kwaad, en waarom laat jy jou hoof hang? Is daar nie verheffing as jy goed doen nie? En as jy nie goed doen nie—die sonde lê en loer voor die deur, en sy begeerte is na jou; maar jy moet daaroor heers. Kain kon nie daaroor heers nie en vermoor sy broer Abel.

Kan enige mens heers oor die boosheid binne hom? Mense het wette gemaak om boosheid te verban. Oortree iemand die wet, sal hy of sy gestraf word. Los dit die probleem op? As daar ‘n wet teen diefstal is, hou mense dan op om te steel? Sal vrees vir die straf maak dat daar nie meer diewe sal wees nie? Boosheid is binne die mens, in sy gedagtes en sy gevoelens, in sy diepste wese. Yeshua (Jesus) stel dit so in Markus 7:18-23: En Hy sê vir hulle: Is julle ook so sonder verstand? Begryp julle nie dat alles wat van buite af in die mens ingaan, hom nie onrein kan maak nie, omdat dit nie ingaan in sy hart nie, maar in die maag, en dit gaan in die heimlikheid uit en maak al die voedsel rein? En Hy sê: Wat uit die mens uitgaan, dit maak die mens onrein. Want van binne, uit die hart van die mense, kom die slegte gedagtes, egbreuk, hoerery, moord, diewery, hebsug, boosheid, bedrog, losbandigheid, afguns, lastering, hoogmoed, dwaasheid. Al hierdie booshede kom van binne uit en maak die mens onrein.

Wette, reëls en regulasies is veronderstel om te sorg dat daar ‘n ordelike samelewing is waar niks verkeerd gedoen word nie. Oortreders sal gestraf word. Die straf is veronderstel om ‘n afskrikmiddel te wees. As dit werk en niemand oortree nie, lyk alles mooi van buite. Maar nie van binne nie. Die probleem van boosheid in die mens is nie opgelos nie. Boosheid is nie net moets en moenies nie, dit is die hele vrot gevalle toestand van die mensdom. Geen wette kan hierdie toestand oplos nie.

In Psalm 5:4-7 word YHWH se standpunt gestel: Want U is nie ‘n God wat behae het in goddeloosheid nie; die kwaaddoener sal by U nie vertoef nie. Die onsinniges sal voor u oë nie standhou nie; U haat al die werkers van ongeregtigheid. U sal die leuensprekers laat omkom; van die man van bloed en bedrog het die HERE ‘n afsku. Mense verkeer dikwels onder ‘n misverstand. Hulle dink liefde en haat kan nie gelyk bestaan nie. YHWH het die mens lief, maar terselfdertyd haat Hy die “werkers van ongeregtigheid”.

YHWH haat nie net die mense wat boosheid doen nie, hy haat die bestaan van boosheid. YHWH is nie verdraagsaam met boosheid nie. Hy wil boosheid, soos met onkruid, uitroei en verbrand. Hy soek dit nie in Sy skepping nie.

Dit is die mens se skuld dat daar boosheid in hom is. Maar die mens kan niks doen om van die boosheid ontslae te raak nie. Wette, en ook nie iets anders nie, help nie.

YHWH het wel ‘n oplossing. In Markus 10:26-27 staan die volgende: En hulle was uitermate verslae en het vir mekaar gesê: Wie kan dan gered word? Maar Jesus het hulle aangekyk en geantwoord: By mense is dit onmoontlik, maar nie by God nie; want by God is alle dinge moontlik.

Dit kan gedoen word. YHWH kan dit doen. Maar hoe? Jy moet Hom vra om die boosheid uit jou uit te haal. Dit beteken jy moet die knie voor Hom buig, jy moet Hom erken vir Wie Hy is, jy moet Hom respekteer. Dit is waar dit begin. Solank mense sonder Hom wil regkom, sal niks gebeur nie.

Dink daaraan. Mense wat nie boosheid in hulle het nie. Hoe sal dit wees?

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Wat van die 10 verlore stamme van Israel?

Die Israeliete van die Bybel laat my stom geslaan. Hoe verklaar jy dit? Hulle was die mees bevoorregte volk op aarde en het dit geminag en weggegooi. Hulle was die uitverkore volk, die een volk wat ‘n verbond met die ware God gehad het, Hy het met hulle gepraat, hulle het met hulle eie oë Sy wonderdade en heerlikheid gesien. Aan hulle het God die beloftes van die Gesalfde gegee. Dit het hulle met stank vir dank beantwoord.

Die Bybelse Israel het ‘n groot swakheid vir afgode gehad. Moses was nog besig om die Tien Gebooie te ontvang, toe breek hulle die heel eerste gebod en maak vir hulle ‘n afgod. So het dit regdeur hulle geskiedenis gegaan, hulle kon maar net nie wegbly van afgode af nie. Een van hulle profete het opgemerk dat daar nêrens op aarde ‘n heidense volk was, wat so ontrou aan hulle valse gode was, as wat Israel aan die ware God was nie. YHWH, die enigste ware God, het alles probeer om hulle terug te bring na Hom toe. Droogtes, peste, vyande. Hy het profete gestuur. Vir ‘n kort rukkie sal hulle terugkeer na die ware God toe, maar dan weer agter afgode aanloop. Uiteindelik het YHWH genoeg gehad en hulle uit hulle land laat wegsleep as bannelinge.

Dit het so gebeur. Aanvanklik was hulle regeringsvorm ‘n teokrasie, YHWH het self oor hulle regeer. Na ‘n paar eeue was hulle ongelukkig daarmee en wou hulle ‘n monargie hê, nes die heidense volke. Na ‘n paar honderd jaar van regering deur ‘n koning, was hulle weer ongelukkig en skeur die een koninkryk in twee. Suidelike Israel word Juda genoem en hulle hoofstad was Jerusalem, noordelike Israel word Efraim genoem en hulle hoofstad was Samaria. Dit was hierdie noordelike Israel wat van hulle ontstaan af “verdraagsaam” teenoor afgode was. Hulle was die eerste deel van Israel wat in ballingskap weggevoer is.

Die volk Israel het uit twaalf stamme bestaan en die populêre opvatting is dat die suidelike koninkryk uit twee stamme bestaan het, en dat die noordelike koninkryk uit 10 stamme bestaan het. Daaruit volg dan die opvatting dat toe noordelike Israel in ballingskap weggevoer is, al tien stamme weggevoer is en nooit weer teruggekeer het nie. Dus word daar gepraat van die “Tien verlore stamme van Israel”. Die 2 en 10 stamme idee is afkomstig uit 1 Konings 11:31: en hy sê vir Jeróbeam: Neem vir jou tien stukke, want so spreek die HERE, die God van Israel: Kyk, Ek gaan die koninkryk uit die hand van Salomo afskeur en aan jou die tien stamme gee; Die 10 stamme word weer genoem in 1 Konings 11:35, maar nêrens anders nie.

Elders word Suidelike Israel (Juda) beskryf as bestaande uit die stamme Juda, Benjamin, Simeon en ‘n deel van Levi. Vier stamme (of as jy wil drie-en-‘n-half), nie twee nie. Daar moet onthou word dat daar ‘n verskil is tussen die mense van ‘n stam en die grondgebied wat aan ‘n stam toegeken is. Toe Noordelike Israel (Efraim) hulle eie alternatiewe godsdiens instel, was daar mense in hulle gebied wat nie tevrede daarmee was nie en uit hulle stamgebiede getrek het na Suidelike Israel (Juda).

In omtrent 732 v.C. het Tiglath-Pileser III, koning van Assirië, Noordelike Israel ingeval. Hy het die stamgebiede van Reuben, Gad en Manasse geannekseer en van die inwoners weggevoer na Assirië toe. Die gebied van Naftali het ‘n Assiriese goewerneur gekry. Noordelike Israel het bly voortbestaan met ‘n kleiner grondgebied tot omtrent 720 v.C. Toe is dit weer ingeval deur Assirië se Sargon II. Daar word gereken dat ‘n vyfde van Noordelike Israel se bevolking weggevoer is en in ander gebiede van die Assiriese Ryk hervestig is. Dit wil sê vier-vyfdes het oorgebly. Die Assiriërs het ook persone uit ander verowerde gebiede in Noordelike Israel hervestig, wat met die plaaslike Israeliete verbaster het. Hulle nageslag was die Samaritane, vernoem na die hoofstad Samaria. Al sou ons aanvaar dat die meerderheid Israeliete verbaster het, beteken dit nie dat almal verbaster het nie. Daar is geen rekords dat die bevolkings van Dan, Aser, Issaskar, Sebulon en westelike Manasse weggevoer is nie. Dus was daar minstens ses stamme (Naftali ingesluit) wat nie weggevoer is nie. Die mense wat weggevoer was, het ten tyde van die skrywe van Konings en Kronieke nog bestaan en was bekend aan hulle volksgenote. Dit is slegs die stamme van Reuben, Gad en Oos-Manasse wie se name nie verder in die Ou Testament voorkom nie. Dit was hulle wat aan die oostekant van die Jordaan gewoon het (Perea in die Nuwe Testament).

Met die Assiriese inval het so baie mense uit Noordelike Israel na Suidelike Israel gevlug dat Koning Hiskia van Juda ‘n nuwe muur om Jerusalem moes bou en ‘n nuwe waterbron moes voorsien. Die bevolking van Jerusalem het blykbaar vyfvoudig toegeneem. In 2 Kronieke 30:1-11 word beskryf hoe Hiskia die mense wat oorgebly het in Noordelike Israel uitgenooi het om die pasga in Jerusalem by te woon. Dit was mense van Efraim, Manasse, Aser, Issaskar en Sebulon wat deur die Assiriërs gespaar is. Ons tel Efraim en Manasse as een stam, die stam van Josef.

Josia van Juda was die laaste goeie koning. Hy het skynbaar oor die oorspronklike grondgebied van Israel se twaalf stamme regeer. Hy het deur die hele gebied gegaan en die altare van afgode vernietig. 2 Kronieke 34:6-7: En in die stede van Manasse en Efraim en Símeon en tot by Náftali, in hulle puinhope rondom, het hy die altare omgegooi, en die heilige boomstamme en gesnede beelde het hy tot stof vergruis en al die sonpilare in die hele land van Israel het hy omgekap. Daarna het hy na Jerusalem teruggekom. 2 Kronieke 34:9: Toe hulle by die hoëpriester Hilkía kom, het hulle die geld afgegee wat in die huis van God gebring was, wat die Leviete, die drumpelwagters, versamel het uit Manasse en Efraim en uit die hele oorblyfsel van Israel en uit die hele Juda en Benjamin en die inwoners van Jerusalem. Net voor die koninkryk van Juda geval het voor Babilonië, het die bevolking van die koninkryk van Juda bestaan uit mense van al twaalf die stamme.

Na die Babiloniese ballingskap, keer die ballinge terug onder leiding van Esra en Nehemia. Esra noem die teruggekeerdes agt keer “Jode” en veertig keer “Israel”. Nehemia noem hulle elf keer “Jode” en twee-en-twintig keer “Israel”. Blykbaar het die benaming “Jode” (Judeërs) en “Israel” dieselfde beteken.

Die ou manier om die land in stamgebiede te verdeel, het verander. In die Nuwe Testament is die land Israel verdeel in vier gebiede, naamlik Judea in die suide, Samaria in die middel, Galilea in die noorde en Perea oos van die Jordaan. Mense van die volk Israel het in al vier gebiede gewoon. In die Nuwe Testament is die profetes Anna van die stam van Aser. Die apostel Paulus sê in Handelinge 26:7: waartoe ons twaalf stamme wat God aanhoudend dag en nag dien, hoop om te kom; oor hierdie hoop, koning Agríppa, word ek deur die Jode beskuldig.

Waar kom die storie van die “Tien verlore stamme van Israel” vandaan? In die 17de eeu was daar ‘n paar uiteenlopende sake gewees wat saamgewerk het om aan hierdie teorie geboorte te gee. Die ontdekking van ‘n klein groepie Sjinese-Jode in Kaifeng, ‘n Joods-Portugese reisiger wat gemeen het dat hy “verlore Israelietiese stamme” in die Andes-berge in Suid-Amerika ontdek het,  en ‘n Joodse Rabbi wat ‘n boek geskryf het oor die Messiaanse eeu wat volgens hom voor die deur was. Deur die jare was daar baie pogings om hierdie “verlore stamme” te identifiseer. Van die aanspraakmakers is die Amerikaanse Rooihuide, Ethiopiese Jode, die Pasjtoene van Pakistan en Afghanistan, Japannese, die Lemba van Suid-Afrika, Britse Israel en vele ander.

Toe Yeshua, die Gesalfde, gekom het, het die mense van Israel twee keuses gehad: hulle kon Hom aanvaar het of hulle kon Hom verwerp het. Indien hulle Hom aanvaar het, en hulle het uit net twee stamme bestaan, sou die Messiaanse Ryk maar klein gewees het.

My vraag is: waarom sou mense graag die “verlore stamme” wou wees? Hulle was afgodedienaars wat deur YHWH verwerp is.

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Profeet te Huur. Billike Tariewe. Kontak Bileam.

God’s Angels: The Angel in the Path. Artwork for the illustration on p9 of Treasure no. 251.

Wie wil nie ‘n profeet wees nie? Dit moet koel wees om ‘n profeet te wees. ‘n Profeet is iemand wat sê wat God aan hom gesê het. Met ander woorde, God praat met die profeet en maak dinge aan hom bekend wat ander mense nie weet nie. Wie wil nie hê dat God direk met hom praat nie?

Profete in die Bybel het dit nie so maklik gehad nie. Hulle het nie vriende gehad nie, hulle eie gesinne was teen hulle, hulle is gemartel en doodgemaak. Dan was daar ook die groot verantwoordelikheid wat op hulle gerus het om die boodskap van YHWH oor te dra – en korrek oor te dra.

Daar is ‘n verskil tussen ‘n siener en ‘n profeet. ‘n Siener sien iets in ‘n visioen of in ‘n droom wat hy dan oordra. ‘n Profeet is iemand wat hoor wat YHWH sê. Presies hoe dit gebeur dat ‘n profeet kan hoor is iets waaroor baie mense wonder, dikwels die profeet self ook.

Daar is ‘n hele paar dinge omtrent Bileam wat anders is as wat ons verwag. Bileam word in die Bybel beskryf as ‘n waarsêer. Dit wat hy gesê het, het waar geword. Hy het ook nie net uit sy eie gesê nie, YHWH het vir hom gesê wat hy moet sê. Hy was nie ‘n Israeliet nie, tog het hy YHWH geken. Hy was ‘n Midianiet en was wyd bekend as ‘n profeet in die gebied oos van die Jordaanrivier. Midian was een van Abraham se seuns by Ketura. Abraham het waarskynlik sy kinders groot gemaak om YHWH te aanbid. Eeue later was daar, behalwe Israel, ook ander mense wat YHWH geken en aanbid het. Onder andere Job, hy was blykbaar ‘n Edomiet.

Numeri 22 tot 24 vertel van Bileam. (Hy is ook die enigste profeet wat in ‘n buite Bybelse teks vermeld word. Dit is in ‘n teks wat in 1967 ontdek is.) Balak, koning van Moab, het ‘n groot probleem gehad en hy het gemeen Bileam sal kan help.

Omtrent 40 jaar vantevore het Israel uit Egipte getrek. By Sinai het YHWH ‘n verbond met hulle gesluit. YHWH wou hulle toe na die Beloofde Land neem, maar Israel wou nie gaan nie. Die gevolg was dat hulle vir 40 jaar moes ronddwaal. Toe het hulle ingestem om die land te gaan inneem en nou is hulle op die grens van Moab. Die bekommernis van Moab se koning is dat hierdie groot getal Israeliete sy land se ekonomie gaan vernietig. Heel moontlik het hy en sy raadgewers alle moontlike opsies oorweeg, maar kon geen ander oplossing kry nie. Sy laaste opsie was Bileam. Balak wou hê Bileam moet kom en Israel vervloek, want almal weet dat wat Bileam sê, gebeur. Om Bileam te oorreed, het Balak ‘n stewige vergoeding aangebied.

Bileam het YHWH geraadpleeg, maar Hy wou nie toestemming gee nie. Balak het toe ‘n tweede afvaardiging gestuur met ‘n nog groter beloning. Bileam het weer vir YHWH geraadpleeg. Bileam kry nou toestemming om te gaan, maar hy mag slegs sê wat YHWH sê. Toe Bileam saam met Balak se mense vertrek, het die Engel van YHWH hom voorgekeer. Dit was hier waar Bileam se donkie met hom gepraat het om hom te waarsku.

Balak het Bileam drie keer geleentheid gegee om Israel te vervloek, maar elke keer het hy hulle, in opdrag van YHWH, geseën. Balak het geweier om Bileam te betaal vir sy dienste. Toe gee Bileam ‘n vierde profetiese uitspraak gratis en verniet. Dit is oor die Gesalfde, Num 24:17. Ek sien hom, maar nie nou nie, ek aanskou hom, maar nie naby nie: ‘n ster kom te voorskyn uit Jakob, en ‘n septer kom uit Israel op, en hy verbrysel die slape van die hoof van Moab en werp al die oorlogsugtiges omver. Dit is die ster wat die wyse manne uit die ooste gevolg het toe Yeshua gebore is.

Tot hier is dit moeilik om met Bileam fout te vind. Dit is hierna wat hy ‘n slegte naam gekry het.

Blykbaar het hy aan Balak advies gegee hoe om Israel te kry om ‘n vloek oor hulleself te bring. Num 25:1-3 beskryf wat gebeur het: Toe Israel in Sittim gebly het, het die volk begin hoereer met die dogters van die Moabiete— dié het die volk na die offers van hulle gode uitgenooi; en die volk het geëet en hulle neergebuig voor hulle gode. So het Israel hom dan gekoppel aan Baäl-Peor, en die toorn van die HERE het teen Israel ontvlam. YHWH het ‘n plaag oor Israel laat kom waarin 24 000 omgekom het. Moses kry opdrag om wraak te neem teen die Midianiete en Bileam is een van die wat sneuwel.

Op drie plekke in die Nuwe Testament word ongunstig na Bileam verwys. 2 Petrus 2:15-16: Hulle het die regte pad verlaat en verdwaal, en die weg gevolg van Bíleam, die seun van Beor, wat die loon van ongeregtigheid liefgehad het, maar die bestraffing van sy eie oortreding ontvang het: die stom lasdier het met die stem van ‘n mens gepraat en die waansinnigheid van die profeet verhinder. Judas 1:11:  Wee hulle, want hulle het die weg van Kain bewandel en om loon hulleself in die verleiding van Bíleam gestort en in die verset van Korag omgekom. Openbaring 2:14: Maar Ek het enkele dinge teen jou: dat jy daar mense het wat vashou aan die leer van Bíleam wat Balak geleer het om ‘n struikelblok voor die kinders van Israel te werp, naamlik om afgodsoffers te eet en te hoereer.

Bileam was nie ‘n valse profeet nie. Wat hy geprofeteer het, het waar geword. Sy probleem was geld. Deur te sê wat YHWH gesê het, het hy nie ‘n sent gekry nie. Maar hy kon aan koning Balak advies gee, bose advies, hoe om Israel te laat struikel. As adviseur kon hy sy waarsêersloon verdien.

Die verhouding tussen YHWH en ‘n profeet berus op ‘n persoonlike verhouding. Die profeet het nie ‘n maklike lewe nie. Die profeet moet YHWH blindelings vertrou, hy moet van YHWH afhanklik wees, hy moet op YHWH staatmaak. Die wêreld en wêreldse dinge moet geen invloed of houvas op hom hê nie, sy integriteit moet bo verdenking wees. Hy tree op as YHWH se verteenwoordiger tussen die mense, wat hy doen of nie doen nie reflekteer op YHWH. Die profeet stel ‘n voorbeeld om nagevolg te word.

 

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die Makkabeërs en die vagevuur

Die Makkabeërs was ‘n dapper Israelse priesterlike familie wat vir hulle volk in die bres getree het. Hulle het nie bedoel om ‘n oorlog te begin nie, hulle het net geweier om afgode te dien. Daarom was hulle lewens in gevaar en moes hulle die wildernis invlug. Daar in die wildernis het ander wat ook geweier het om afgodery te aanvaar by hulle aangesluit. Saam het hulle ‘n rebellemag op die been gebring om die Griekse afgodery en die Griekse kultuur teen te staan. Keer op keer het hulle teen ‘n groot oormag te staan gekom en oorwin. Voor elke geveg het hulle YHWH se hulp gevra en na die tyd het hulle Hom gedank.

Die eerste leier van die familie was Mattathias. Na sy dood is hy opgevolg deur sy seun Judas. Judas is opgevolg deur sy broers Simon en Jonathan. Die boek 1 Makkabeërs vertel die volledige geskiedenis van die “Makkabeër-familie” (al die broers) terwyl die boek 2 Makkabeërs hoofsaaklik handel oor Judas die Makkabeër. Die familie was leiers in Israel van 167 vC tot 63 vC. Dit was die tyd tussen die Ou en Nuwe Testamente.

Dit wat in hierdie tydperk sou gebeur, is lank voor die tyd aan die Profeet Daniël geopenbaar. Daniël 8, 10 en 11 verwys na die ontstaan van die Griekse Ryk en hoe dit later in vier verdeel sou word. Alexander die Grote, koning van Masedonië, het in ‘n kort tydjie ‘n groot gebied verower, maar sy ryk het ook net ‘n kort tydjie geduur. Na sy dood is sy ryk deur sy vier generaals onder mekaar verdeel en het elkeen van hulle ‘n deel gekry om oor te regeer. Die generaal wat Babilonië gekry het se naam was Seleucus I en die generaal wat Egipte gekry het se naam was Ptolemaeus I. Die ander 2 generaals (wat nie in die Bybel genoem word nie) was Lysimachus wat Thrakië gekry het, en Kassander wat Masedonië gekry het. In Daniël 11 word daar gepraat van die “Koning van die Noorde” en die “Koning van die Suide”. Die Koning van die Noorde was die regeerder van Babilonië en die Koning van die Suide was die regeerder van Egipte. Die oorloë tussen die konings van die Noorde en Suide het 200 jaar geduur en Israel was in die middel daarvan vasgevang.

Een van die konings van die Noorde, Antiochus IV Epiphanes, was ‘n tipe van die Antichris en het die tempel in Jerusalem onteer. Sommige Israelse leiers in Judea wou graag die Griekse lewenswyse hul eie maak en die Griekse gode aanbid. Antiochus IV Epiphanes was ingenome hiermee en het die Israelse godsdiens verbied. Hy het, onder andere, die skatte van die tempel gesteel en varke op die altaar geoffer. Hy het ook beveel dat die Israelse volk offers aan afgode moet bring, varkvleis moet eet en dat besnydenis met die dood strafbaar sal wees. Dit het daartoe gelei dat ‘n plattelandse priester (dus ‘n Leviet), met die naam Mattathias, hierteen in verset gekom het. Mattathias se seun Judas se bynaam was Makkabeus en dit is waar die naam Makkabeërs vandaan kom. Die geskiedenis van Mattathias en sy seuns is opgeteken in die boeke 1 en 2 Makkabeërs.

Die twee boeke volg nie op mekaar nie, dit is 2 heeltemal verskillende boeke. Albei word as deuterokanoniek beskou deur die Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse Kerke. Protestante en Judaïsme dink nie hierdie boeke behoort in die Bybel te wees nie. 1 Makkabeërs is meer van ‘n geskiedenisboek, daar is nie veel godsdiens daarin nie. 2 Makkabeërs is ‘n godsdiensboek wat ook geskiedenis in het. Ander bronne bevestig dat albei boeke ‘n betroubare weergawe van die geskiedenis gee.

Ten opsigte van 2 Makkabeërs bestaan daar ‘n leerstellige geskil. Die Rooms-Katolieke Kerk het ‘n lering wat bekend is as die “vagevuur”. Na die dood gaan die siele van afgestorwenes na die “vagevuur” om daar gelouter te word. Dit wil sê dit is geredde mense wie se sondes nog nie deur die bieg, voor hulle dood, verwyder is nie. Hierdie siele moet dan gesuiwer word. Die persoon se familie en vriende kan sy verblyf in die “vagevuur” verkort deur gebede en goeie dade. 2 Makkabeërs 12 word gebruik as ‘n bevestiging van hierdie leer.

Daar is interessante inligting in 2 Makkabeërs wat nie in die Bybel voorkom nie. 2 Mak 1:18-36 vertel van hoe die vuur van die altaar, wat voor die ballingskap weggesteek was, verander het in ‘n vloeistof (nafta). In 2 Mak 2:1-8 word vertel hoe die profeet Jeremia die tent en die verbondsark in ‘n grot weggesteek het en die ingang verseël het. Die marteldood van die bejaarde Eleazar, omdat hy geweier het om die varkvleis wat geoffer was, te eet, word verhaal in 2 Mak 6:18-31. Hoofstuk 7 gaan oor ‘n moeder wie se 7 seuns, een na die ander, voor haar oë dood gemartel is. Hulle wou ook nie die geofferde vark eet nie. 2 Mak 12:39-45 vertel die volgende van gebede vir gevalle vegters: On the next day, as by that time it had become necessary, Judas and his men went to take up the bodies of the fallen and to bring them back to lie with their kinsmen in the sepulchres of their fathers. Then under the tunic of every one of the dead they found sacred tokens of the idols of Jamnia, which the law forbids the Jews to wear. And it became clear to all that this was why these men had fallen. So they all blessed the ways of the Lord, the righteous Judge, who reveals the things that are hidden; and they turned to prayer, beseeching that the sin which had been committed might be wholly blotted out. And the noble Judas exhorted the people to keep themselves free from sin, for they had seen with their own eyes what had happened because of the sin of those who had fallen. He also took up a collection, man by man, to the amount of two thousand drachmas of silver, and sent it to Jerusalem to provide for a sin offering. In doing this he acted very well and honorably, taking account of the resurrection. For if he were not expecting that those who had fallen would rise again, it would have been superfluous and foolish to pray for the dead. But if he was looking to the splendid reward that is laid up for those who fall asleep in godliness, it was a holy and pious thought. Therefore he made atonement for the dead, that they might be delivered from their sin.

Dit is die aangehaalde gedeelte in hoofstuk 12 wat vir Rooms-Katolieke die regverdiging vir die leer van die “vagevuur” gee. ‘n Heel ander interpretasie is ook moontlik. Die marteldood van Eleazar en die moeder en haar 7 seuns het in die middeleeue mense se verbeelding aangegryp en hulle is tot heiliges verklaar. Daar is ‘n mening dat Hebreërs 11:35 na hierdie persone se marteldood verwys.

Die Makkabeërs het daarin geslaag om te verhoed dat hulle volk vergrieks. Hulle het die afgodery in Israel uitgeroei. Hulle het, nadat Antiochus IV Epiphanes die tempel ontheilig het, weer die tempel gereinig.

Moet 1 en 2 Makkabeërs in die Bybel ingesluit word? Vir my klink 1 Makkabeërs nie na ‘n Bybelboek nie, maar dit is die moeite werd om gelees te word. 2 Makkabeërs is ‘n perd van ‘n ander kleur. Vir my klink dit na ‘n Bybelboek. As ons Ester insluit in die Bybel, hoekom dan ook nie vir 2 Makkabeërs nie? Die bid vir afgestorwenes in hoofstuk 12 het, ten regte of onregte, gebeur. Beteken dit dat ons dit moet sien as ‘n opdrag of voorbeeld om te volg? Ek dink nie so nie.

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die twee verbonde by Sinai en die Wet van Moses

YHWH het nie ‘n verbond met Israel gesluit omdat hulle spesiaal of besonders was nie. Dit is as gevolg van Abraham, wat YHWH vertrou het, dat daar ‘n verbond met Israel gesluit was. YHWH het aan Abraham, toe hy nog geen kind gehad het nie, belowe dat hy ‘n groot nageslag sal hê en dat hulle die land wat YHWH aan Abraham gewys het, sal bewoon. Hierdie belofte is aan Abraham se seun, Isak, en sy kleinseun, Jakob, oorgedra. Uiteindelik het Israel, die nageslag van Jakob, die land ontvang en bewoon. Hierdie verbond wat YHWH met Abraham gesluit het, het nie voorwaardes gehad nie.

‘n Verbond is ‘n ooreenkoms of kontrak. Anders as die verbond met Abraham, het die Eerste Verbond met Israel ‘n voorwaarde gehad. Hulle kon dit aanvaar of nie aanvaar nie. Indien Israel die bepalings daarvan nakom, was daar vir hulle ‘n beloning. Indien Israel dit nie nakom nie, was daar vir hulle ‘n straf. Nadat hulle die Eerste Verbond verbreek het, was die Tweede Verbond verpligtend. Hulle het nie meer ‘n sê gehad nie.

Dit gaan oor die verbonde wat by Sinai, ook bekend as Horeb, tot stand gekom het. Hierdie verbonde word uiteengesit in die Bybelboeke Eksodus, Levitikus en Numeri. Hierdie 3 boeke is eintlik een boek, maar dit was te groot vir een boekrol en is toe in 3 boekrolle verdeel. Die gebeure wat ter sprake is, strek oor al 3 boeke.

Die Eerste Verbond word in Eksodus 19 – 24:11 gevind. Die bepalings daarvan was die grondbeginsels van die verbond tussen YHWH en Israel (ook bekend as die Tien Gebooie). Dan volg daar instruksies oor hoe YHWH aanbid moet word. Daar is ook instruksies oor slawe, geweld, ongelukke, skade, uitbuiting en korrupsie. Watter feeste deur Israel gehou moet word, word ook uiteengesit. Ook word bepaal hoe hulle YHWH se boodskapper moet hanteer. Indien hulle al die bepalings nakom, sal hulle ‘n eie land kry en voorspoedig wees. Israel het die verbond met sy bepalings aanvaar in Eksodus 24:3: Toe Moses kom en aan die volk al die woorde van die HERE en al die verordeninge vertel, antwoord die hele volk met een stem en sê: Al die woorde wat die HERE gespreek het, sal ons doen.

Hierna het YHWH vir Moses die besonderhede vir die bou van die tabernakel gegee. Hy het ook die twee kliptafels waarop die getuienis (vermoedelik die Tien Gebooie) geskryf was aan Moses gegee. Vir Israel vat YHWH toe te lank om vir Moses te wys en te sê wat gedoen moet word. Hulle was haastig. Toe maak hulle vir hulle ‘n afgod, ‘n goue kalf. Daarmee het Israel die verbond verbreek. YHWH was woedend en wou die hele Israel uitwis. Moses pleit vir sy volk en YHWH begenadig hulle en besluit om hulle nog ‘n kans te gee.

Die Tweede Verbond is te vinde in Eks 34:10-27.  Eksodus 34:27 lui so: Verder het die HERE vir Moses gesê: Skrywe vir jou hierdie woorde op, want volgens hierdie woorde het Ek ‘n verbond gesluit met jou en met Israel. Die bewoording van hierdie verbond verskil van die vorige.

Hierna word die tabernakel gebou volgens YHWH se instruksies. Dan gee YHWH opdragte oor wie die priesters mag wees en wat hulle werk sal wees. Hierna gee YHWH breedvoerige opdragte oor offerhandes. Dit is die eerste keer dat YHWH opdragte oor offerhandes gee. Daar sal net een sentrale plek van aanbidding wees en daar was slegs sekere offerhandes wat op ‘n voorgeskrewe manier gebring moes word. In die Nuwe Testament word aangetoon dat die offerhandes na die Gesalfde gewys het. Die verskillende soorte offers wat gebring moes word, was brandoffers, graanoffers, vredesoffers, sondoffers en oortredingsoffers.

Dan volg daar opdragte oor rituele reinheid. Die Dag van Versoening word ingestel. Dit is die heiligste dag in die Ou Testamentiese kalender en is ‘n dag van versoening met YHWH. Die Dag van Voorsiening hou nie verband met enige bekende historiese gebeure nie en daar word gemeen dat dit ‘n profetiese betekenis het. Daarna volg opdragte oor afgesonderdheid, die belangrikheid van bloed en oor seksuele gedrag. Hierna volg strafbepalings oor verbreking van die opdragte oor afgesonderdheid. Die afgesonderdheid van priesters en offers sonder gebrek word aangespreek.

Die laaste opdragte wat YHWH gee, is vasgestelde tye. Die Shabbat, die Pesag (paasfees) en die fees van ongesuurde brode, die eerste vrugte (pinkster), die blaas van die ramshorings (trompette), die Dag van Versoening), die Huttefees, die Sabbatsjaar en die Jubeljaar. Heel laaste word die beloning en straf in terme van die verbond uitgespel. Voorspoed in die land of teenspoed in die land. Dit vind ons in Levitikus 26.

Hier is vir ons ‘n vraag. Is hierdie twee verbonde een verbond of is dit twee? Die meerderheid kommentators meen daar is net een verbond, maar die teks sê daar is twee.

Meeste mense verwar verbond en wet. Verbond sluit in die wette, die bou van die tabernakel, wie as priesters mag dien, die offerhandes wat gebring moet word en die feeste wat gehou moet word. Volgens Judaisme is daar nie net 10 gebooie nie, daar is meer as 600.

Op wie is hierdie verbond of verbonde van toepassing? Volgens die teks, Israel en slegs Israel. Daar is nie ‘n “sendingopdrag” aan Israel om die heidene te bekeer nie. (Heidene is die ander volke, almal wat nie Israel is nie). Inteendeel, Israel moet die ander volke uitdryf om die Beloofde Land te ontvang. As volk wat vir YHWH afgesonder was, mag hulle nie met die heidene gemeng het nie.

Waarom het YHWH een volk bo die ander volke uitgekies?  YHWH wou een volk afsonder om Hom te ken en ‘n getuie vir Hom te wees. Dit beteken hulle moes anders as die ander volke wees. Deur hierdie een volk het hy Homself aan alle mense bekend gemaak.

Die nakoming van die verbond en wet het nie vergifnis van sonde bewerk nie. Yeshua, die Gesalfde, het vergifnis bewerk – net Hy. (Hebreërs 10). Ook het die nakoming van die verbond en wet niemand regverdig verklaar nie. Dit kan net gebeur deur vertroue op Yeshua. (Hebreërs 11). Die wet het gewys wat vir YHWH aanvaarbaar en onaanvaarbaar is. Galasiers 3:24: Die wet was dus ons tugmeester na Christus toe, sodat ons geregverdig kan word uit die geloof.

Die verbond tussen YHWH en Israel het ‘n verbondsverhouding tot stand gebring. Dit is iets anders as ‘n persoonlike verhouding. ‘n Israeliet, sê maar Dawid, se verhouding met YHWH was tweeledig: as lid van die volk was hy in ‘n verbondsverhouding met YHWH, en as indiwidu was hy in ‘n persoonlike verhouding met YHWH. ‘n Ander Israeliet wat nie ‘n persoonlike verhouding met YHWH gehad het nie, sal steeds in ‘n verbondsverhouding met Hom gewees het.

Die verbond en die wet het nie die ewige lewe gegee aan die wat dit nakom nie. Daar kan ook nie gesê word dat iemand hemel toe gaan omdat hy die verbond nagekom het nie. Ware lewe kom slegs deur Yeshua, die Gesalfde. Johannes 1:4: In Hom was lewe, en die lewe was die lig van die mense.

Die enigste metode vir mense om met YHWH versoen dit word, is deur Yeshua, die Gesalfde.

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die Groot Stilte tussen die Ou en Nuwe Testamente

Tussen die laaste boek van die Ou Testament, Maleagi, en die eerste boek van die Nuwe Testament, Matteus, is daar die Groot Stilte van omtrent 400 jaar. YHWH het niks verder vir Israel te sê gehad nie. Daar was nie meer profete nie en ook geen nuwe openbaring nie. Dit, op sigself, is net so skokkend as die verwoesting van die tempel in 587 voor Christus en die ballingskap van die Israeliete wat daarmee saam gegaan het. Dit moes hulle laat wakker skrik, maar dit het nie.

Daar het heelwat in daardie 400 jaar gebeur. Tydens Maleagi se lewe was Israel nog onder die heerskappy van Persië. Daarna het die Grieke oorgeneem. Soos aan Daniël geopenbaar, is die Griekse Ryk in 4 verdeel en was daar die stryd tussen die Konings van die Noorde en die Konings van die Suide, met Israel in die middel. In hierdie tyd kom Israel in opstand onder aanvoering van die Makkabeërs. Daarna het die Romeine die beheer oorgeneem en het hulle Herodes koning van Judea gemaak.

Die grootste veranderinge in Israel tydens die 4 eeue van stilte was op godsdienstige terrein. Die hoofrede vir die ballingskap en die verwoesting van die tempel was omdat hulle ook afgode aanbid het. Hulle het steeds YHWH by die tempel aanbid, as hulle Hoofgod, maar hulle het ander gode ook aanbid. Tydens die ballingskap het die leiers van Israel dit probeer regstel en het die Israelitiese godsdiens (Judaïsme) monoteïsties (die geloof dat daar slegs een god is) geword. Om te verhoed dat hulle weer terugval in afgodery, het hulle die studie en onderrig van die Torah (die Wet van Moses) die kern van Judaïsme gemaak.

Tydens die Ou Testamentiese tyd het Israel as volk YHWH slegs aanbid by die tempel in Jerusalem. Die bring van offerhandes was ‘n integrale deel daarvan. Die priesters was die godsdienstige leiers en het die diens by die tempel behartig. (Dit is nodig om te onderskei tussen die volk se verhouding met YHWH en indiwidue se persoonlike verhouding met YHWH. Talle individue het ‘n persoonlike verhouding met YHWH gehad, en Hom nie net by die tempel aanbid nie.) YHWH het profete gestuur om die volk en leiers, wanneer nodig, aan te spreek. Tydens die ballingskap was daar nie meer ‘n tempel nie en YHWH kon nie meer ritueel aanbid word nie. Om hierdie probleem te oorkom, het die leiers van Israel sinagoges gestig. Sinagoges was in hoofsaak ‘n plek waar die Wet bestudeer is en waar onderrig daarin gegee is. Tog is aanbidding ook beoefen deur die sing van Psalms en gebede. Gebede het gedien as plaasvervanger van offerhandes. Nadat Serubbabel die tempel herbou het, is godsdiens by beide tempel en sinagoge beoefen. Die sinagoge was ‘n mensgemaakte instelling en nie ‘n opdrag van YHWH nie.

Saam met die sinagoges het ‘n nuwe soort Skrifgeleerde ontstaan. Voorheen het Skrifgeleerdes hulle met die oorskryf van die Skrifte besig gehou. Hierdie nuwe Skrifgeleerdes was die voorgangers van die Rabbynse Judaïsme wat na Christus ontstaan het. Na die ballingskap was daar baie vreemde invloede wat op Israel ingewerk het. Om hulle eie identiteit te bewaar, het die onderrig en toepassing van die Torah belangrik geword. Derhalwe moes ‘n omvattende kode opgestel word en aan die volk oorgedra word. Hiervoor was opgeleide deskundiges nodig. Hierdie geleerdes moes die Skrif interpreteer en toepas. Die twee hoofbeginsels van die Skrifgeleerdes was om mondelingse tradisies te bevorder en om die wet af te baken. Daar was nou twee bronne vir die Wet: die geskrewe wet en die mondelingse tradisies van vorige geslagte geleerdes. Die mondelingse oorgelewerde tradisies is later op skrif gestel en vervat in die Talmoed. In die opstel van reëls wat deur die volk gehoorsaam moet word, het hulle afgewyk van die hart en siel van die oorspronklike Wet. Hulle interpretasies het die oorspronklike betekenis van die Wet vernietig. Die Skrifgeleerdes het in die sinagoge die Torah gelees, kommentaar daarop gelewer en hulle studente daarin onderrig.

Tydens die 400 jaar van stilte, het daar ‘n aantal sektes in Judaïsme ontstaan. Een was die Fariseërs. Hoewel iemand beide ‘n Skrifgeleerde en ‘n Fariseër kon wees, moet daar tussen hulle onderskei word. Die ideologie van die Fariseërs was afsondering op grond van beide die geskrewe en die mondelingse Wet. Hulle het aangehou om reëls en wette by te voeg totdat godsdiens ‘n te swaar las vir die mense geword het. Hulle was bekend daarvoor dat hulle in die openbaar hulle godsdienstigheid vertoon het. So sou hulle in die straat loop en elke nou en dan eers stop om neer te buig in gebed. Alhoewel hulle min was, het hulle groot invloed gehad. Hulle het ook die grootste invloed by die sinagoges gehad.

Die Sadduseërs het hoofsaaklik bestaan uit lede van die welgestelde en invloedryke families. Hulle ambisie was om hulleself onmisbaar te maak vir die regeerders van die dag. Op hierdie wyse kon hulle hul eie idees en sake bevorder. Hulle het gemeen dat God nie inmeng in politieke sake nie, hulle moet self werk om politieke doelwitte te bereik. Hulle het nie geglo in wonderwerke, engele en die opstanding uit die dood nie. Hulle het slegs die geskrewe Wet aanvaar. Na die dood van Herodes die Grote het hulle groter invloed verkry as wat hulle voorheen gehad het. Die Romeine het die Hoofpriester toegelaat om die dag tot dag sake in Jerusalem te hanteer.

Daar was nog groepe. Die Herodiane word nie in die Nuwe Testament as ‘n godsdiensgroep beskryf nie. Daar was ook die Essene, maar hulle word nie in die Nuwe Testament genoem nie.

Die Sanhedrin het ook ontstaan in die tyd tussen die Ou en Nuwe Testamente. Dit was ‘n teokratiese hof en die hoogste hof van die Joodse volk en het oor burgerlike en godsdienstige sake beslis. Die Sanhedrin het uit 71 lede bestaan: die Hoofpriester, 24 verteenwoordigers uit die priesterdom, 24 “ouderlinge” of “regeerders”, en 22 Skrifgeleerdes. Een van die Sanhedrin se pligte was om die Messias te identifiseer.

Gedurende die 400 jaar se Groot Stilte het Judaïsme verander in ‘n mensgemaakte godsdiens. ‘n Wettiese godsdiens. Die oorspronklike bedoeling van die Wet van Moses, soos ook telkemale deur die profete verduidelik is, het verlore geraak. Yeshua, die Gesalfde, het van meet af aan met die godsdienstige leiers gebots. Dit was Yeshua en Sy apostels wat die Wet korrek verstaan en toegepas het, nie die godsdienstige leiers nie. Uiteindelik het hierdie leiers aangedring dat Yeshua gekruisig moet word.

Die geskiedenis van Israel is ‘n tragiese verhaal. Van Uitverkore Volk tot Verwerpte Volk. Al waarom hulle nie volkome uitgeroei was nie, was omdat YHWH sy beloftes aan Abraham, Isak en Jakob nagekom het. Omdat Hy ‘n oorblyfsel vir Homself laat oorbly het. Omdat die Gesalfde nog moes kom. Omdat alles nog nie afgehandel is nie.

 

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Is die Boek van Jubileë gesaghebbend?

Ek het so pas die Boek van Jubileë gelees. In Engels. Die boek is ook bekend onder die name Klein Genesis, Apokalips van Moses en nog meer. Die boek word as ‘n gesaghebbende Bybelboek beskou deur Beta Israel (die swart Jode wat oorspronklik van Ethiopië afkom) en die Ethiopiese Ortodokse Kerk. Die oudste en beste manuskripte is vertalings in die Ge’ez taal van Ethiopië.

Die boek word ‘n pseudepigrafiese geskrif genoem. Dit verwys na ‘n ou geskrif, wat tussen omtrent 200 v.C. en 200 n.C. ontstaan het en wat ten onregte aan ‘n bekende persoon toegeskryf is. Dit was die tydperk van die opkoms van die skrifgeleerdes waartydens Judaïsme wetties geword het. Die naam “pseudepigrafies” beteken “onder ‘n vals naam” geskryf. Waar dit op die Ou Testament betrekking het, verwys dit na ‘n Joodse godsdienstige geskrif. Sulke geskrifte moet onderskei word van kanonieke, deuterokanonieke en apokriewe geskrifte.

Oor presies wanneer die Boek van Jubileë geskryf is, kan ons nie seker wees nie. Sommige geleerdes meen tussen 150 en 160 v.C. Dit is geskryf nadat die Ou Testament in Grieks vertaal is (die Septuagint). Die boek self beweer dat ‘n engel dit dikteer het, en dat Moses dit neergeskryf het. Dit het gebeur terwyl Moses op die berg Sinaï was (meer as ‘n duisend jaar voor Christus). Geleerdes dink dat dit in werklikheid geskryf is deur ‘n Fariseër in die tyd van die Makkabeërs.

Dit is interessant hoe die boek ooreenstemming toon met die Bybelboek Genesis. Die manier hoe dit geskryf is, is soortgelyk aan hoe die Bybelboeke geskryf is. Vir die leser klink dit gesaghebbend. Dit voorsien meer besonderhede oor sekere sake wat nie in Genesis is nie, byvoorbeeld die name van die vroue van Bybelse persone.

Die benaming “Jubileë” kom daarvan dat die boek die geskiedenis van Genesis 1 af tot by Moses, interpreteer in veelvoude van sewe. ‘n Jubilee is ‘n tydperk van 7 sabbatsjare of 49 jaar. Die Boek van Jubileë gebruik ‘n heel ander kalender en berekening van tyd as wat Moses ingestel het. Die boek gee die lengte van ‘n jaar aan as 364 dae, volgens die son, en nie die Hebreeuse kalender volgens die maan nie.

Die boek gee ook bykomende inligting oor die engele. Vier klasse engele word genoem. Henog was die eerste skrywer en hy is deur engele geleer om te kan skryf. Die Ethiopiese weergawe vertel dat, voor die vloed van Noag, die kinders van Set en die kinders van Kain vermeng het en reuse verwek het. Ander weergawes volg die Boek van Henog wat beweer dat engele en mense vermeng het en reuse verwek het.

Volgens die Boek van Jubileë is Hebreeus die taal wat in die hemel gepraat word. Dit was die oorspronklike taal van die mensdom. Na die spraakverwarring by die toring van Babel, het Hebreeus verlore gegaan en het die mense net hul eie nuwe tale geken. Gevolglik moes engele vir Abraham leer om Hebreeus te praat en skryf.

Daar is ‘n paar leerstellige probleme tussen die Boek van Jubileë en die kanonieke Bybelboeke. Volgens Jubileë was die gevolge van die Sondeval beperk tot Adam en die diere (die diere het die vermoë om te praat, verloor) Die gevalle toestand van die mens word eerder toegeskryf aan die dade van die gevalle engele voor die vloed.

Die (Ou Testamentiese) wet is op tablette in die hemel geskryf en is vir ewig vas. Die wet word deur engele aan mense geopenbaar. Daar is dus nie profesie of verdere openbaring moontlik nie.

Die Boek van Jubileë het die Islamitiese boek, die Koran, beïnvloed. Dit het dieselfde siening van hoe openbaring plaasvind: Hemelse geskrifte wat deur engele bekend gemaak word. Daar is ooreenkoms tussen Jubileë en Koran oor die rol van Abraham. Die Koran noem Bybelse persone profete, ook vanuit Jubileë. Verskeie ander sake is ook deur die Koran ontleen uit Jubileë.

Die boek maak weinig melding van die Messias en niks belangriks word aan Hom toegeskryf nie. Die Messiaanse ryk sal geleidelik tot stand kom. Soos die mens ten goede verander, sal die natuur ook verander totdat daar ‘n nuwe hemel en aarde is. Dan sal mense 1 000 jaar oud word en na hul liggaamlike dood onsterflik wees in die geesteswêreld. (Daar is dus nie ‘n liggaamlike opstanding uit die dood nie.)

Wat my nogal interesseer is die indeling van die geskiedenis in jubilee tydperke. Kan daar ‘n patroon wees? Sover kon ek nog nie voldoende bevestiging vind dat dit wel so is nie. Nogtans is Daniël se 70 x 7 sewes (=490) gelyk aan 10 jubilee jare van 49 jaar elk.

Die Boek van Jubileë, buiten in Ethiopië, was nog nooit ingesluit by die Bybel nie. Dit is sekerlik nie ‘n Goddelik geïnspireerde boek nie. Die bykomende inligting wat dit bevat, kan nie bevestig word nie.

 

 

 

Save

Save

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Moet die boek van Serubbabel in die Bybel wees?

Het jy al gehoor van die boek van Serubbabel? Jy weet, dáárdie Serubbabel, die man aan wie die reg op die koningskap van Dawid gegee is. Daar waar die verloop van die geskiedenis verander het. Die vriend van Koning Darius van die Perse. Die man wat die tempel in Jerusalem herbou het. Daar is ‘n paar dinge omtrent hierdie man wat interessant is.

Ek dink dit is ‘n boek wat saam met die Bybel gelees behoort te word. Die boek van Serubbabel is my naam vir die Derde Boek van Esra, ook bekend as 1 Esdras of 2 Esdras, afhangende van wie praat. Ek sal dit verder 1 Esdras noem want dit begin by gebeure voor die Bybelboek Esra. Die grootste deel van die inhoud van hierdie boek is identies aan gedeeltes in drie ander boeke van die Ou Testament. Die res, dit wat oorspronklik is en slegs in hierdie boek voorkom, gee inligting wat nie in die Ou Testament is nie.

Hoofstuk 1 = 2 Kronieke 35:1 tot 36:21. Dit is van Koning Josia van Juda se dood af tot met die verwoesting van Jerusalem. Hoofstuk 2:1-14 = Esra 1:1-11. Dit handel oor die edik van Koning Kores om die tempel te herbou en die opdrag aan Sesbassar, vors van Juda. Hoofstuk 2:15-26 = Esra 4:7-24. Dit was die eerste poging om Jerusalem en die tempel te herbou en die verydeling daarvan van Koning Kores se tyd af tot Koning Darius se tyd.

Hoofstukke 3 en 4 is oorspronklik. Dit kom slegs voor in die Derde Boek van Esra. Dit vertel hoe Serubbabel ‘n vriend van Koning Darius geword het en gestuur word om die tempel in Jerusalem te herbou. Hoofstuk 5:4-6 is oorspronklik.

Hoofstuk 5:7-73 = Esra 2:1-4:5. Dit is ‘n lys van ballinge wat teruggekeer het na Jerusalem en Juda. Hoofstuk 6 tot 7:9 = Esra 5:1 tot 6:18. Dit vertel van nog ‘n poging om die bou van die tempel te verhinder en van die voltooing van die tempel. Hoofstuk 7:10-15 = Esra 6:19-22. Die viering van die Pasga. Hoofstuk 8:1 tot 9:36 = Esra 7:1 tot 10:44. Die ballinge wat saam met Esra teruggekeer het. Hoofstuk 9:37 tot vers 55 = Nehemia 7:73-8:12. Esra lees die Wet voor.

Die eerste vraag oor Serubbabel is: Wie was Sesbassar, die vors van Juda? In Esra 1 word die taak om die tempel voorwerpe terug te neem na Jerusalem toe opgedra aan Sesbassar. In Esra 5:16 word gesê Sesbassar het die fondamente van die tempel gelê. Daarna word sy naam nie weer genoem nie. Maar verderaan in Esra, word gesê dat dit Serubbabel was wat die tempel se fondament gelê het. In 1 Esdras 6:18-19 word Serubabbel en Sesbassar in dieselfde sin as dieselfde persoon beskryf. Die kort antwoord is, volgens 1 Esdras, dat Sesbassar en Serubbabel dieselfde persoon was.

Die tweede vraag oor Serubbabel is of hy die kleinseun van Koning Jegonja was. Die kinkel in die kabel is in Jeremia 22:28-30 waar die profeet sê Jegonja sal as kinderloos opgeskryf word en sy nageslag sal nie op die troon van Dawid sit nie. In Mattheus 1:12 is Sealtiel die seun van koning Jegonja en die vader van Serubbabel. Maar in Lukas 3:27-28 word gesê Sealtiel was die seun van Neri en die vader van Serubbabel.  Effektief hou die koninklike geslag op by Jegonja – maar die huis van Dawid kan nie ophou voor die Gesalfde nie gekom het nie. Die oplossing lê daarin dat Jegonja die laaste koning uit die nageslag van Salomo was, maar dat Neri, Sealtiel en Serubbabel uit die nageslag van Nathan (Dawid se ander seun) was. Serubbabel was die “kleinseun” van Jegonja in erfopvolging en die kleinseun van Neria uit die bloedlyn van Nathan.

Die derde vraag is: hoekom het Koning Darius van die Perse besluit dat die tempel in Jerusalem herbou moet word? Hoekom het die Persiese konings ‘n goeie gesindheid teenoor die Judeërs gehad? Koning Ahasveros was met Ester getroud en Mordechai het ‘n vertroueling van die koning geword. Koning Kores het opdrag gegee dat die tempel in Jerusalem herbou moet word. Koning Darius het dit bevestig. Koning Artasasta gee aan Nehemia toestemming om die mure van Jerusalem te herbou.

1 Esdras vertel hoe dit gebeur het dat Serubbabel hoë aansien by Koning Darius gekry het. Drie lyfwagte van die koning het debat gevoer na aanleiding van die vraag: “wie of wat is die sterkste?” Serubbabel se antwoord was vir die koning en sy raadgewers die beste en die koning verhef Serubbabel tot “bloedverwant”. Serubabbel vra die koning dat hy die tempel in Jerusalem mag herbou. Die koning gee toestemming.

Hierdie Serubbabel word die vors van Juda en ‘n direkte voorouer van Yeshua, die gesalfde. In hom kom die geslagsregisters van Mattheus en Lukas bymekaar uit. Volgens die kanonieke boeke van die Bybel alleen, is die geskiedenis van Serubbabel nie heeltemal duidelik nie. Uit die deuterokanonieke boek 1 Esdras leer ons meer van hierdie persoon.

 

 

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

JHWH se drie swaargewigte

Net voor die finale val van Jerusalem en Juda in 586 v.C., kom die oudstes onder die ballinge na die profeet Esegiël toe om YHWH te raadpleeg. Is daar enige iets of iemand wat YHWH kan ompraat om nie die stad, die land en die mense van Juda uit te roei nie? YHWH sê aan Esegiël dat selfs al sou Noag, Job en Daniël by Hom pleit, sal Hy nie luister nie. Hy noem hulle vier keer. As hulle drie in Jerusalem was, sal Hy net hulle self red, maar nie eers hulle kinders nie. Hierdie woorde staan opgeteken in Esegiël 14:12-23. Hierdie drie manne word uitgesonder as die mense wie se gebede groter gewig dra as enige iemand anders se gebede.

Wat van Abraham, Moses en Dawid? Hulle is tog almal geloofshelde. Hoekom word hulle name nie genoem nie?

Noag het nie vir die mense wat boosheid gedoen het, gebid nie. Nie soos Abraham vir die mense van Sodom en Gomorra gepleit het nie. Dit is ook nie uitdruklik opgeteken dat hy die mense gewaarsku het nie. Wat het Noag gedoen dat YHWH hom uitsonder? Genesis 6:9 sê: Noag was ‘n regverdige, opregte man onder sy tydgenote. Noag het met God gewandel. Sy kwalifikasie was sy persoonlike verhouding met YHWH.

Volgens die Griekse Ou Testament was Job ‘n kleinseun van Esau. Na Job en sy vriende klaar gedebatteer het, praat YHWH met die drie vriende in Job 42:8. Neem dan nou vir julle sewe bulle en sewe ramme, en gaan na my kneg Job en bring ‘n brandoffer vir julle, en laat my kneg Job vir julle bid; want hom alleen sal Ek in guns aanneem, sodat Ek aan julle nie die dwaasheid laat vergelde nie; want julle het nie reg van My gespreek soos my kneg Job nie. Job het die waarheid oor YHWH gepraat want hy het ‘n persoonlike verhouding met YHWH gehad.

Van die hedendaagse skrifgeleerdes meen dat die Daniël wat in Esegiël genoem word, nie die Bybelse Daniël is nie maar dat dit ‘n legendariese persoon was wat nie in die Bybel vermeld word nie. Let egter daarop dat dit is nie Esegiël is wat van Daniël praat nie, dit is YHWH wat van hom praat. Daar is ook net een Daniël van wie YHWH sal praat. Die Bybelse Daniël het gereeld gebid, by homself. Hy het wel gebid om te vra oor sy volk se toekoms. Hy het nie gebid of gepraat oor sy volk se sondes nie.  In Judaïsme word Daniël nie beskou as ‘n profeet nie. Dit was Yeshua wat hom ‘n profeet genoem het. Hy was ‘n “geliefde man” by YHWH en daarom is daar soveel aan hom geopenbaar. Daniël het ‘n intieme verhouding met YHWH gehad.

Noag en Job het nie die Wet van Moses onderhou nie. Hulle het geleef en gesterf voordat Moses gebore was. Hulle was ook nie Israeliete nie. Noag was die vader van die ganse mensdom. Abraham, Isak, Jakob, Moses, Dawid stam almal van hom af. Hy word ook hoër geag as Henog. By wie het Job van YHWH geleer? By sy oupa Esau? In elk geval, Job bewys alle mensgemaakte teologie verkeerd. Daniël was wel ‘n Israeliet en het die Wet onderhou sover dit moontlik was vir ‘n balling in Babilonië. Boonop was die tempel reeds tot niet, afgebreek en verbrand.

Om te bid is nie net goed nie, dit is noodsaaklik. Solank YHWH bereid is om te luister. Maar as Hy nie wil luister nie? Sien, verhoring van gebede is nie vanselfsprekend nie. YHWH sê aan Esegiël dat Hy nog na Noag, Job en Daniël sal luister, maar nie na enige iemand anders nie. Hy sal ook net hulle gebede ten opsigte van hulleself verhoor, Hy sal nie hulle intersessie vir Juda en Jerusalem aanvaar nie.

Wat was so erg dat gebede vir Juda en Jerusalem nie aanvaarbaar was nie? Wat was erger as Sodom en Gomorra? Ontrouheid aan JHWH. Die ontrouheid het gegroei en gegroei totdat dit ryp geword het.

Mens wonder oor die situasie onder ons volk. Hoekom gaan dit so met ons? Het ons afgedwaal? Het ons oortree? Indien wel, sal geen politieke of militêre aksie ons help nie.

Om by JHWH in te tree vir iemand anders, moet jyself ‘n intieme persoonlike verhouding met Hom hê. Jy sal by Hom moet uitvind of Hy bereid sal wees om te luister.

.

 

 

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin

Die Boek van die Opregte – wat daarvan?

Die Boek van die Opregte (ook genoem Die Boek van Jasher) word beskryf as ‘n belangrike geskrif wat betroubaar en feitelik is, dat dit verkeerdelik uit die Bybel weggelaat is en dat die Bybel op twee plekke daaruit aanhaal. Is dit waar of nie?

Daar is eintlik twee boeke met dieselfde naam. Die eerste daarvan (ook genoem Pseudo-Jasher) is in 1751 deur Jacob Ilive uitgegee. Daar is gou vasgestel dat hierdie ‘n vervalsing is en die uitgewer het 3 jaar tronkstraf gekry. Indien jy Die Boek van die Opregte wil lees, maak seker dat dit nie hierdie een is nie.

Die tweede Boek van die Opregte is ook bekend as Sefer ha Yasher en is ‘n Hebreeuse midrash (‘n rabbynse geskrif wat die geskrewe en mondelingse Torah interpreteer). Die eerste uitgawe van hierdie boek was in 1552. Hoewel vertalings van hierdie boek dit beskryf as die “oorspronklike” Boek van die Opregte, is dit nie ‘n aanspraak wat in Rabbynse Judaïsme gemaak word nie. Dit word ook die “antieke” Boek van die Opregte genoem, wat dit wel is.

Van die 1552 uitgawe kan geen afskrif gevind word nie, die oudste bestaande manuskrip kom uit 1625. In die voorwoord word vertel dat die oorspronklike brondokument in 70 n.C. in die verwoeste Jerusalem gevind is. Behalwe vir dit wat in die voorwoord staan, kon geen bewyse gevind word wat dit bevestig nie. Daar is twyfel oor die boek se ouderdom aangesien die name van die lande waar Noag se afstammelinge hulle gevestig het, name is wat eers in die Middeleeue ontstaan het. Rabbi Leon Modena het hom sterk teen hierdie geskrif uitgespreek.

Die boek vertel die geskiedenis van Adam en Eva af tot en met die verowering van die Beloofde Land aan die begin van Rigters. Dele van die boek stem ooreen met wat in die Ou Testament vertel word. Ander dele klink of dit bykomende inligting tot die Ou Testament verskaf. Daar is stellings wat onwaarskynlik klink: sneeu voor die vloed, ‘n wolf wat praat en ‘n elf maande oud baba wat praat. Daar is verskeie plekke waar Jasher en die Ou Testament van mekaar verskil. Die grootse probleem met Jasher is dat daar gedeeltes is wat onbybels is. Ragel praat vanuit die graf met Josef. Dit word deur YHWH verbied. Benjamin praktiseer sterrewiggelary, ook verbode. Gebeure in ander gedeeltes van die boek verskil heeltemal van die Ou Testament.

Die sterkste argument vir die Boek van die Opregte voer aan dat daarna verwys word in die Ou Testament. Daar is twee plekke waar daar na hierdie boek verwys word. Joshua 10:12-13 “Staan dit nie geskrywe in die Boek van die Opregte nie?” 2 Samuel 1:18-27 “… dit is geskrywe in die Boek van die Opregte.” Volgens die Ou Testament klink dit of daar wel ‘n boek met die naam “Boek van die Opregte” bestaan het en dat dit selfs ouer as 2 Samuel moet wees. Indien dit so is, is die vraag of die boek wat ons het dieselfde boek is as wat in die Ou Testament vermeld word.

‘n Groter probleem is die vraag of die tekste in die Ou Testament korrek is. En, sowaar as wat padda manel dra, hierdie twee tekste in ons Ou Testament verskil van die Septuagint (die Griekse vertaling van die Ou Testament wat omtrent 300 jaar voor Christus gedoen is). Ons het al voorheen aangetoon dat die Masoretiese Teks (wat die grondteks van ons vertalings van die Ou Testament is) verskil van die Septuagint en die Oorspronklike Ou Testament wat deur Yeshua (Jesus) en Sy apostels gebruik is.

Verder is die Boek van die Opregte nie deel van die Ou Testamentiese boeke wat in die Septuagint is nie. Dit beteken dat die boek nie in 300 voor Christus bestaan het nie, of andersins dat dit nie as geïnspireerde Skrif beskou is nie.

Die Boek van die Opregte wat tans in omloop is, kan nie gereken word as ‘n belangrike boek nie. Dit mag interessant wees om te lees, maar die leser moet bedag wees op dwalinge daarin. Dit is sekerlik nie feitelik of betroubaar nie. Dit word verder betwyfel of daar na so ‘n boek in die Oorspronklike Ou Testament verwys was.

Hierdie is duidelik ‘n boek wat eerder te doen het met Rabbynse Judaïsme as met die christendom. Dit is slegs die Mormoonse kerk wat die boek erken. Daar is selfs ‘n vermoede dat Rabbi Akiba en die Raad van Jamnia betrokke kon wees by die ontstaan van hierdie boek.

 

 

Save

Save

Save

Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinyoutube
Facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedin